งมาตบหลังมือปลอบใจเบาๆ“ข้าคิดผิดใช่หรือไม่? ที่ปล่อยนางให้เผิงฮูหยินเลี้ยงดู” อนุหยงหันไปปรับทุกข์กับอนุเถาพวกนางล้วนมาจากตระกูลธรรมดาหวังอาศัยเพียงฐานะของเจ้าเมืองหยางเพื่อจะได้มีชีวิตที่ดีขึ้น เคราะห์ดีสามีโปรดปรานนางทั้งสองจนมีบุตรสาวด้วยกัน ในขณะที่เผิงฮูหยินเป็นผู้มีมดลูกเย็นไม่อาจตั้งครรภ์ได้ อีกครั้งไม่ค่อยได้ร่วมเตียงกับสามีนัก นานวันเขาสองสามีภรรยาก็ห่างเหิน“ไม่เพียงแต่เจ้าดอก เสี่ยวจูของข้าก็มิได้ต่างกัน”อนุเถาพอจะดูออกว่าเจตนาในการเลี้ยงดูบุตรีทั้งสองของนางนั้นมิได้บริสุทธิ์นัก เพียงแต่นางเหมือนคนน ้าท่วมปากไม่อาจบอกกล่าวผู้ใดให้ชัดแจ้งให้เรื่องนี้ได้“คนทั้งเมืองล้วนกล่าวว่า เยียนเอ๋อร์กับเสี่ยวจูเป็นบุตรสุดที่รักของเผิงฮูหยินแต่ก็ซุบซิบกันลับหลังพวกนางอยู่ไม่ขาด หากมิเป็นเพราะถูกบังคับมีหรืออวีซีจะยอมตบแต่งนางเป็นภรรยา” อนุหยงส่ายหน้าอย่างเหนื่อยใจอนุทั้งสองสบตากันด้วยความเข้าใจอีกฝ่าย บุตรีของพวกนางลูกเลี้ยงดูจนกลายเป็นนางมารในสายตาคนเมืองชิงหลิว ไม่ว่าตระกูลใดล้วนไม่อยากได้นางเป็นภรรยาเหลือทางเลือกเพียงใช้อำนาจสามีข่มขู่บังคับหาคนที่อยู่ในตำแหน่งและฐานะพอจะกดขี่ได้ให้มาสู่ขอแล้วหยางเยียนเดินเข้าร้านเครื่องประดับ “เพี้ยวเลี่ยง” ซึ่งเป็นร้านสาขาที่เจ้าของกิจการอยู่ในเมืองหลวง ปิ่นปักผม กำไลข้อมือ แหวนหรือแม้แต่สร้อยคอร้านนี้ล้วนออกมาอย่างงดงามมีตั้งแต่ราคาที่คนทั่วไปสาม
