งสตรีสักนิดเมื่อขึ้นรถม้าไปได้เขาจึงสอบถามสิ่งที่สงสัยกับภรรยา“ท่านเข้าใจถูกแล้ว นางคือฮูหยินไร้รอย หมอยาพิสดารคนนั้น เมื่อหลายปีก่อนนางกินยาผิดสูตรร่างกายจึงค่อยๆ กลายเป็นสตรี ด้วยความอับอายจึงหนีหายไปหาวิธีแก้ไข ก็อย่างที่อาจารย์เล่าให้ฟัง บัดนี้นางตั้งใจจะเป็นสตรีเต็มตัวแล้ว”“เดี๋ยวนะ ซือซือ แต่เดิมอาจารย์ของเจ้าเป็นบุรุษวัยชราแล้วมิใช่หรือ?”หงซือซือหัวเราะร่วน “ใช่! แต่ยาที่นางกินทำให้นางกลายเป็นสตรีอายุน้อย นี่นางเพิ่งจะแก้เรื่องเสียงได้นะ แต่ก่อนเวลานางพูดกับข้าทีไรข้าตกใจทุกครั้งที่แม่นางคนงามมีเสียงราวกับชายแก่”“มิน่า! เวลาอาจารย์เจ้าหันมามองหน้าข้าทีไรข้ารู้สึกขนลุก” หมิงเฟยหลงพึมพำออกมาเบาๆ หงซือซือได้ยินไม่ถนัดเพราะเสียงล้อรถและฝีเท้าม้าดังกลบ“ที่อาจารย์เจ้าคิดจะเป็นสตรี มิใช่ว่านางเกิดชมชอบในบุรุษเข้าแล้วหรือ?”หงซือซือได้ยินสามีกล่าวเช่นนั้นก็พลันนึกขึ้นได้“นั่นสิ! บุรุษใดกันที่ทำให้อาจารย์ข้านึกอยากจะเป็นหญิงงามให้สมบูรณ์”“นางก็เป็นสตรีแล้วนี่ ทั้งรูปร่างหน้าตาและน ้าเสียงก็มิต่างจากเจ้า”“ท่านยังไม่รู้อะไร?” หงซือซือชะโงกหน้าเข้ากระซิบ“ไอ้หยา!” หมิงเฟยหลงร้องเอะอะจนภรรยาต้องยกมือขึ้นปิดปากเขา“ท่านร้องเสียงดังลั่น ประเดี๋ยวผู้อื่นก็แตกตื่นกันพอดี”สีหน้าของสามีนางครึ้มลงหลายส่วน “ถ้าเขายังมีสิ่งนั้นอยู่ เจ้าอย่าเข้าใกล้อาจารย์เจ้ามากก็แล้วกัน”นางหันมองใบหน้าบูดเบี้ยวของส
