ข้าไปเท่าใดกันแน่?”“หม้อข้าวต้มใหญ่นั่น คนทั้งที่ต่อแถวก็น่าจะสักห้าสิบคนได้เจ้าค่ะ”“เช่นนั้นพวกเจ้าจงออกไปหาซื้อหม้อต้มยาใบใหญ่มาให้ข้าอีกใบและไหสำหรับกรอกยามาสักสิบไห”“เจ้าค่ะ” หงซือซือสั่งให้องครักษ์ทั้งสองออกไปซื้อของตามคำสั่ง ส่วนนางก็เข้าไปช่วยอาจารย์เลือกสมุนไพร “เอาอันใดบ้างเจ้าคะ?”“เจ้าหยิบแปะตุ๊ก โป้ยกั๊ก จี่ฉ่งย้ง ปักตังเซียมและกำเฉ้าใส่ให้เต็มนี้อย่างละเท่าๆ กัน ส่วนที่เหลือข้าจะเลือกเอง” ฮูหยินเกายื่นกระบุงขนาดย่อมให้นางสมุนไพรแต่ละอย่างล้วนเน้นการบำบัดและบำรุงกระเพาะอาหาร หงซือซือเดินไปหยิบอย่างคล่องแคล่วหมิงเฟยหลงยืนละล้าละลัง “ข้าพอจะช่วยสิ่งใดได้บ้าง?”“เจ้าไปเตรียมฟืนให้พร้อมรอติดเตา กองฟืนอยู่ด้านหลังเรือน”เมื่อได้ของครบตามที่ต้องการแล้ว ชายหนุ่มทั้งสามจากวังหลวงจึงไปสาละวนอยู่รอบเตาไฟ หงซือซือหันมาเห็นพี่สามของนางหน้าตาเคร่งเครียดคอยก้มลงมองหม้อยาอยู่เรื่อยก็นึกสงสาร จากคนที่คอยชี้นิ้วสั่งรวมทั้งชี้เป็นชี้ตาย คราวนี้ต้องมาวิ่งรอกคอยช่วยเหลือผู้อื่น ขุนนางที่เคยหมอบกราบในท้องพระโรงคงนึกไม่ถึงกระมังว่าฮ่องเต้ของตนจะมีวันเช่นนี้ไหยาถูกลำเลียงขึ้นหลังรถม้า หงซือซือล ่าลาอาจารย์ “ท่านอย่าเพิ่งไปไหนนะเจ้าคะ รอให้ข้าไปช่วยชาวบ้านเสร็จเสียก่อน”“ข้ายังไม่ไปไหนหรอก? รีบไปเถอะ ช่วยชีวิตคนสำคัญกว่า” หมิงเฟยหลงสังเกตกริยาของนางยามเผลอ ฮูหยินเกาผู้นี้ดูอย่างไรก็ไม่มีกริยาเยี่ย
