้านผู้อพยพแล้ว แม้เจ้าเมืองหยางจะบอกว่าข้ากับคุณหนูใหญ่เป็นผู้ดูแลพวกเขา แต่เอาเข้าจริงๆ หยางเยียนมิค่อยยอมให้ข้าเข้าไปในหมู่บ้านนั้นนางจะไปพร้อมกับมือปราบหยาง ญาติผู้พี่ของนางหลังจากที่ข้ารู้ว่านางส่งคนมาฆ่าเม่ยเอ๋อร์ พรุ่งนี้นางจึงยอมให้ข้าไปด้วย ท่านก็แฝงกายเข้าไปเถิด ไม่แน่ว่าพวกเขาอาจลงมือฆ่าคนอีกก็ได้ เพราะข้าเคยได้ยินนางปรึกษากับเจ้าเมืองหยางเรื่องเสบียงว่าไม่อยากจะแจกจ่ายมากเกินไป”“เจ้าคิดว่านางรู้เรื่องการตายของคนพวกนั้น”“ภรรยาของข้าผู้นี้จิตใจโหดร้ายนัก ยิ่งสาวใช้ในจวน หากไม่พอใจนางก็ทุบตีอยู่บ่อยครั้ง แม้ข้าจะยอมแต่งงานกับนางแต่ก็มิยอมแตะต้องนาง นางจึงมีใจแค้น เหรินเอ๋อร์กับเม่ยเอ๋อร์นัก หากนางคิดจะฆ่าคนข้าก็ไม่แปลกใจเลย”“เรื่องนี้เจ้าเมืองหยางน่าจะรู้ด้วยหรือไม่?”“ข้าก็ไม่แน่ใจ เดิมทีคนผู้นี้เพียงมีจิตใจละโมบโลภมาก กินสินบาทคาดสินบนมาโดยตลอด แต่เรื่องเสบียงหลวงครั้งนี้นับเป็นเรื่องใหญ่นักถึงกับมีคนตาย”
