ขินที่ไม่อาจกลบเกลื่อนสีบนใบหน้าของตนเองได้ เมื่อกี้นางดื่มไปมิใช่น้อย “อืม…ก่อนที่ท่านจะมา ข้ากำลังดื่มอยู่กับชุนหลัน”“มิเป็นไร เจ้าไม่ต้องเกร็งหรอก ให้คิดเสียว่าข้าเป็นสหายมาเยี่ยมเยียน” เขาสอดมือหยิบกาน ้าชาที่นางพักลงมารินใส่ถ้วยให้นางแล้วเลื่อนไป “ดื่มน ้าชาก่อนเถิด กลิ่นน ้าชาของเจ้าหอมดีเหลือเกิน” เขารินให้ตนเองอีกถ้วยหนึ่งก่อนจะก้มลงหยิบถ้วยนั้นขึ้นมาแง้มฝาเล็กน้อยเพื่อดมกลิ่นสวีเม่ยรู้สึกมึนๆ จึงยกถ้วยชาขึ้นดื่มพร้อมกับเขา“ดีจริงอย่างท่านว่า ชาห่อนี้พี่อวี่ซีเอามาฝากข้าตอนที่เดินทางไปราชการเมืองฉู่จิ้ง”หู่ซิ่นสือแทบสำลัก นางช่างหน้าไม่อายเสียจริงกล้าอวดโอ้สามีผู้อื่นต่อหน้าแขกที่มาใช้บริการ “ใต้เท้าเซี่ยคงดีกับเจ้ามากสินะ ข้าเห็นเจ้าสรรเสริญเขาไม่ขาดปาก”“ข้าจะหาผู้ใดดีได้เท่านี้ ทั้งเลี้ยงดูอย่างดี เงินทองก็ไม่เคยขาด ไม่ว่าจะชอบสิ่งไหน หรืออยากได้อะไรก็หามาให้ ไม่เยินยอพี่อวี่ซี่แล้วข้าควรเยินยอผู้ใด?” หู่ซิ่นสือรู้สึกว่านางพูดมาจากใจ ฤทธิ์สุราที่นางดื่มเข้าไปคงทำให้ใจกล้าขึ้นมาก
