“ข้าว่าเราคงต้องลองสืบให้ถี่ถ้วน แต่คงต้องเป็นช่วงหลังจากที่เราไปจัดการเรื่องที่ชิงหลิวแล้ว ท่านว่าดีหรือไม่?”“คงต้องเป็นเช่นนั้น เรารีบเดินทางไปกันเถอะ”แมวดำที่ส่งไปเฝ้าบ้านนายอำเภอเฉินกลับมาทูลให้ทราบว่าทุกอย่างปกติ ฮ่องเต้จึงค่อนข้างวางใจว่าราษฎรที่อำเภอเฉินน่าจะได้รับการดูแลเป็นอย่างดีจากทางการระหว่างเดินทางในบ่ายวันนั้นพวกเขาได้พบกับชาวบ้านกลุ่มหนึ่งที่เดินเท้ามุ่งเข้าเมืองหลวง เมื่อสอบถามจึงได้ความว่าเป็นชาวอำเภอชิงหลิวที่บ้านเรือนถูกโคลนถล่มจนเสียหาย ทั้งเรือกสวนไร่นาและสัตว์เลี้ยงจมหายไปหมด พวกเขาสิ้นไร้ที่พึ่งพาหลังจากที่ได้อาหารรับแจกบางส่วนจากคหบดีใจดีในเมืองชิงหลิวแล้วจึงชักชวนกันเดินทางเข้าเมืองหลวง“เถ้าแก่ พวกท่านพอจะมีน ้าดื่มแบ่งปันพวกเราได้หรือไม่? ระยะทางที่เดินมาในวันนี้ไม่มีแหล่งน ้าให้อาศัยดื่มได้เลยขอรับ” ชายวัยกลางคนที่เดินนำหน้าเป็นผู้เข้ามาร้องขออยู่ข้างรถม้าหมิงเฟยหลงจึงลงจากรถม้า แล้วสั่งให้องครักษ์จูไปนำน ้าดื่มและข้าวสารที่นำมาแจกจ่ายพวกเขาบางส่วน ชาวบ้านกล่าวขอบคุณกันทั่วหน้า “พวกเจ้าเข้าไปในเมืองหลวงแล้วก็ไปแจ้งที่หน้าประตูว่าเป็นชาวชิงหลิวเถิด แล้วทหารพวกนั้นจะนำพวกเจ้าไปยังสถานบรรเทาทุกข์เอง”“ขอบพระคุณเถ้าแก่ แล้วนี่พวกท่านจะเดินทางไปเมืองชิงหลิวดอกหรือ?” ชายผู้นั้นมองดูขบวนรถม้าเจ็ดคันด้วยความแปลกใจ “ที่นั่นยังมีผู้สนใจค้าขายกับท่านอยู่หรือ? ยามนี้
