ทุกคนล้วนทุกข์ยาก”“ข้ามิได้เอาผ้ามามากมายนักดอกก็คิดจะค้าขายกับคหบดีในเมืองนั้นเสียหน่อยเท่านั้นเอง”“ก็คงจะมีแต่จวนเจ้าเมืองกับญาติของเขากระมังที่จะซื้อท่านได้? คนพวกนั้นนั้นกักเก็บเสบียงของทางการ ทั้งเก็บภาษีเพิ่ม ทั้งกีดกันมิให้ผู้อื่นได้ค้าขายหากพวกเขาสนใจผ้าของพวกท่านก็คงจะได้เงินไม่น้อย”“อ้อ! เป็นเช่นนี้เอง ขอบคุณเจ้าที่บอกเรื่องนี้กับข้า”ชาวบ้านกลุ่มนี้จึงขออำลาเพื่อเดินทางต่อไป“พวกข้าไม่มีทุนจะสร้างบ้านและเพาะปลูกสิ่งใดได้แล้วจึงคิดอยากย้ายถิ่นฐาน บางทีเมืองหลวงอาจจะพอมีงานรับจ้างให้พวกข้าได้ทำบ้าง”“พวกเจ้าไปเถิด อย่างน้อยก็น่าจะมีอาหารกิน ข้าจะให้เงินพวกเจ้าก้อนหนึ่งเผื่อเจ็บไข้ได้ป่วยจะได้ไม่ลำบาก” ฮ่องเต้ควักเงินออกแจกพวกเขา “ข้าจะให้ทุนพวกเจ้าติดตัวสักหน่อย หวังว่าพวกเจ้าทุกคนคงจะเดินทางถึงเมืองหลวงอย่างปลอดภัย”“ขอบคุณเถ้าแก่” คนทั้งหมดแทบจะก้มลงกราบหมิงเฟยหลงเดินขึ้นบนรถม้าด้วยใบหน้าอึมครึม“จริงอย่างที่เจ้าคาดไว้ ระหว่างทางเราต้องเจอผู้อพยพเข้าเมืองหลวง”“ท่านพี่ ยามนี้ในเมืองชิงหลิวต้องมีผู้อดอยากจำนวนมากแน่นอน และคนที่ยังมีกำลังวังชาก็ต้องคิดจะหนีออกจากเมืองไปแสวงหาโอกาสในที่ใหม่แน่นอนว่าพวกเขาคงเหลือแต่แรงงาน การเดินทางเข้าเมืองหลวงจึงเป็นหนทางเดียวที่พวกเขาจะรอด ท่านดูคนกลุ่มเมื่อกี้สิ มีเพียงบุรุษที่ยังมีกำลังใช่หรือไม่?”ฮ่องเต้พยักหน้า หงซือซือจึงกล่าวต่อ “ข้าว่าพว
