หิวอีกหรือยัง? ก่อนมาเจ้าก็ยังมิได้กินอะไรแล้วเราก็กินซาลาเปากันไปแค่คนละก้อนเอง”“พูดแบบนี้ ท่านเองก็หิวเหมือนกันสินะ”“อืม…ถ้าเช่นนั้นเรารีบกลับโรงเตี๊ยมแล้วสั่งอาหารขึ้นไปกินที่ห้องกันดีกว่า”หงซือซือกระตุกมือสามีเล็กน้อย “ท่านพี่ ข้ามีเรื่องอยากจะขอ”“ข้าฟังแล้วอยู่แล้วนี่ เจ้าอยากขอสิ่งใดหรือ?”นางยิ้มเอียงอายเล็กน้อย “ข้าอยากขอขี่หลังท่านกลับโรงเตี๊ยม”“หือ!” สามีเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจแต่เมื่อเห็นสีหน้าของนางคล้ายอึดอัดใจก็รีบกล่าวตอบ “ตกลงขึ้นมาสิ!” เขาหันหลังให้นางแล้วนั่งลง หงซือซือจึงรีบเข้าไปกอดคอเขา ชายหนุ่มช้อนสองมือเข้าใต้ต้นขาภรรยา “เจ้าชอบแบบนี้หรือ?”“ข้าเคยเที่ยวเทศกาลเช่นนี้กับท่านพ่อตอนเป็นเด็ก ทุกครั้งที่เดินกลับที่พักท่านพ่อมักจะให้ข้าขี่หลังเสมอ แต่หลังจากสิบขวบท่านพ่อเอาแต่ขยายกิจการและเดินทางไปทั่วห้าแคว้นจึงมิได้พบหน้ากัน มาเห็นบรรยากาศแบบนี้ข้าจึงอยากจะขี่หลังท่าน” นางมองซ้ายมองขวา “ท่านพี่ ท่านว่ามีคนสนใจมองเราหรือไม่?”“ไม่มีหรอก คนทยอยกลับกันหมดแล้ว” หมิงเฟยหลงแปลกใจเพราะนางเองก็น่าจะมองเห็นว่ายามนี้ผู้คนกำลังออกจากศาลเจ้าเพื่อกลับบ้าน “เจ้าก็เห็นนี่ว่าบนถนนคนบางตาแล้ว แล้วถามข้าทำไมกัน?”“ดี!” นางหัวเราะคิกคักก่อนจะเอียงหน้ามาหอมแก้มสามีฟอดใหญ่ “ข้าอยากให้รางวัลท่าน ดีหรือไม่เจ้าคะ?”“เจ้านี่ ช่างร้ายกาจนัก! เอาไว้ถึงโรงเตี๊ยมก่อนเถิดข้าจะลงโทษเจ้า”“ท่านจะใจร้า
