ชาวบ้านแต่งกายสวยงามอุ้มลูกจูงหลานออกมาถือโคมเดินตามกันมุ่งหน้าไปยังศาลเจ้าประจำอำเภอที่อยู่สุดปลายถนน“ว้าว! มีงานเทศกาลพอดีเทียว เราไปศาลเจ้ากับพวกเขากันดีกว่า” เถ้าแก่เนี้ยจูงมือสามีเดินตรงไปยังร้านขายโคมไฟ “เถ้าแก่ข้าซื้อโคมไฟสองอัน”เจ้าของร้านยิ้มแย้มพอใจเมื่อได้รับเงินจากนาง“พวกท่านเลือกเอาเลยชอบโคมแบบไหน?”หงซือซือมองโคมไฟที่มีภาพวาดและข้อความเขียนไว้ด้านข้าง “พี่สาม ท่านหยิบอันนั้นให้ข้าที” เถ้าแก่หลงรีบหยิบโคมไฟที่อยู่แถวบนรูปนกสองตัวเกาะกิ่งไม้อยู่เคียงข้างกัน “แล้วก็เอาอันนั้นด้วย” นางชี้มือไปที่โคมไฟที่เขียนว่า ‘สุขนิรันดร์’“ข้าฟังเจ้า” เถ้าแก่หลงถือโคมไฟไว้ในมือสองข้าง เอียงหน้ามากระซิบด้วยน ้าเสียงอ่อนหวาน นางเงยหน้ายิ้มน้อยๆ ให้กับสามี“ท่านพี่ เราไปสามเจ้ากันเถอะเจ้าค่ะ” นางเกาะแขนข้างหนึ่งของเขาในขณะที่เขาถือโคมไฟสองอันส่องแสงสว่าง ซุ้มขายอาหารมีตั้งอยู่นับสิบร้านด้านหน้าศาลเจ้า หงซือซือได้ซาลาเปาไส้หมูสองลูกยื่นให้สามีกัดก่อน หมิงเฟยหลงเคี้ยวแล้วยิ้มออกมา“เจ้าเลือกได้ถูกร้านนัก อร่อยเสียด้วย”“ข้าจ้องตั้งแต่ก่อนเราจะเดินมาถึงแล้วว่า ร้านนี้มีลูกค้าเก่าเดินวนกลับมาซื้อด้วยแสดงว่าต้องอร่อยแน่เทียว” นางเชิดหน้าอย่างภูมิใจแล้วยื่นให้เขากินอีกครั้งเมื่อเขากินหมดลูกแล้วนางจึงหยิบอีกลูกขึ้นมากัดกินบ้าง ไม่นานทั้งสองก็ก้าวเท้าเข้าไปในศาลเจ้า ชาวบ้านเดินไปจุดธูปอธิษฐานขอพรจาก
