“หมดเวลาแล้วท่านอ๋องเก้า” นางหันไปหยิบหน้ากากมาทาบบนใบหน้าตนเองแล้วล้วงเอาแผ่นกระดาษในสาบเสื้อขึ้นมาลูบฝ่ามือซ้ายและขวาก่อนจะลูบใบตามแนวริมของหน้ากาก และหันไปทำให้เขาอย่างรวดเร็ว“นายท่าน ถึงที่พักม้าแล้วขอรับ!”“พวกเจ้าไปพักเถิด เดี๋ยวข้าลงไปเอง” เสียงกังวานจากบนรถม้าดังออกมา เหล่าพ่อค้าผ้าตัวปลอมทั้งหลายจึงลงจากรถม้าออกมานั่งดื่มรับประทานอาหารและดื่มน ้า สองสามีภรรยาจับจูงกันลงมาจากรถม้า ฮ่องเต้ให้องครักษ์ทุกคนเรียกพระองค์ว่า ‘เถ้าแก่หลง’สองสามีภรรยาไปนั่งใต้ร่มไม้ใหญ่ จูจิ้นติ้งถือเอาปิ่นโตอาหารมายื่นให้ หงซือซือเปิดออกวางเรียง หยิบถ้วยข้าวและตะเกียบส่งให้เถ้าแก่เฟย“พี่สาม กินเยอะนะเจ้าคะ”“ข้าเดินทางมายังไม่ไกลเท่าใดก็หมดแรงไปมากแล้ว” เถ้าแก่หลงยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ภรรยา นางอมยิ้มน้อยๆ“นั่นเป็นเพราะท่านอยากจะใช้แรงเองต่างหากช่วงบ่ายก็งีบหลับสิเจ้าคะ”“ต้องดูก่อนว่าภรรยาของข้าทำตัวยั่วยวนหรือไม่?”“ข้านี่หรือยั่วยวน” นางทำตาโตก่อนจะเม้มริมฝีปาก“แค่เจ้ามานั่งใกล้ๆ ข้าก็เรียกได้ว่ายั่วยวนแล้วน้องหญิง”หู่ซิ่นสือรีบสะกิดให้องครักษ์ที่อยู่ใกล้ๆ ขยับออกห่างจากบริเวณนั้นอีกสักนิด เพราะรู้สึกว่าบรรยากาศเริ่มจะคล้ายอยู่ในไหน ้าผึ้งเต็มทีแล้ว ไม่ไกลกันนักองครักษ์จูกำลังดื่มน ้าจากถุงหนังคอยระแวดระวังไปรอบๆ“แถวนี้ดูไว้ใจได้หรือไม่?”“ข้าว่าแมวดำน่าจะสำรวจโดยรอบเรียบร้อยแล้ว”องครักษ์เงาของราชวงศ์หมิงม
