พราชายาหานซู่ลี่ยิ้มน้อยๆ “เพคะ”“เจ้าชื่นชมข้าเช่นนี้เห็นทีต้องให้รางวัล” อ๋องเก้ารั้งนางเข้าใกล้ช้อนมือเรียวไปที่ท้ายทอย ก้มลงจุมพิตนางอย่างหลงใหล ริมฝีปากอวบอิ่มของลี่เอ๋อร์เป็นสิ่งที่เขาชอบกินเหมือนกับแก้มและต้นแขนของนาง เมื่อดูดชิมริมฝีปากนางจนพอใจดวงตาของท่านอ๋องก็ดูวิบวับมากขึ้นไปอีก “ข้าให้เจ้าอ้วนกว่านี้อีกสักหน่อย ดูสิ!เนื้อตรงต้นแขนมีน้อยเหลือเกิน”“ท่านพี่ นี่ข้าอ้วนขึ้นแล้วนะเพคะ ดูสิ ชุดนี้ส่วนสะโพกเริ่มแน่นแล้ว” นางใช้มือเรียวเล็กตบสะโพกตนเองเบาๆ ท่านอ๋องก้มลงมือแล้วยิ้มกว้าง รีบยื่นมาลูบสะโพกนางทั้งสองข้างแล้วเลยไปบีบด้านหลังเบาๆ“ก็แค่สั่งตัดชุดให้เจ้าใหม่ ข้ายินดีจ่ายอยู่แล้วเพิ่มน ้าหนักอีกสักหน่อยเถิด ข้าชอบที่เจ้าเนื้อตัวอวบอิ่มนัก ถ้าเหมือนตอนที่เพิ่งคลอดเสี่ยวไถ่กับถิงเอ๋อร์ได้ยิ่งดี”“อึ๋ย! ท่านพี่ ตอนนั้นข้ารู้สึกเนื้อตัวแน่นจนแทบปริเลยนะเพคะ”อ๋องเก้าแตะริมฝีปากกับติ่งดูของนางแล้วเม้มเบาๆ “ไม่เลย! ยามนั้นเจ้าช่างน่ากินไปหมดเสียทุกส่วน”“ท่านอ๋องเพคะ อย่ามัวล้อหม่อมฉันอยู่เลยท่านรีบสวมหน้ากากเถิด” พราชายาหานซู่ลี่รีบเดินไปหยิบกล่องไม้แบนๆ ที่ซ่อนไว้ใต้หัวเตียงออกมา เปิดเอาหน้ากากฮ่องเต้มาส่งให้พระสวามี ชายหนุ่มรีบทาบหน้ากากไว้บนใบหน้าตนเอง ส่วนตัวนางก็หยิบขวดเล็กๆ เทผงสีขาวลงในมือแล้วถูกันก่อนจะลูบไปตามแนวขอบหน้ากากให้พระสวามี เพียงชั่วพริบตาผู้ชายตรงหน้าก็กลายเป
