าหยุดรถม้าแวะพักก่อนดีหรือไม่?”“มะ ไม่ได้!”“หือ! ทำไมเล่า? ก็เราวิ่งมาไกลมากแล้ว สมควรให้ม้าได้พักบ้าง” จูจิ้นติ้งแย้งด้วยความเห็นใจทั้งคนทั้งม้า“เอ่อ! อีกสักหน่อยก็แล้วกัน” หู่ซิ่นสือพยายามฟังเสียงว่าข้างในสงบศึกกันแล้วหรือไม่? เพราะหากจู่ๆหยุดรถม้าในยามนี้มีหวังฮ่องเต้ทรงกริ้วอย่างแน่นอนลมแถบนี้พัดค่อนข้างแรง ผ่านช่องเขาลงมา ทำให้กลบเสียงข้างในไปได้บ้าง หู่ซิ่นสือมองจูจิ้นติ้งที่ชมนกชมไม้มิได้สนใจฟังเสียงข้างในรถม้าเช่นเขาก็สบายใจขึ้น เพราะหากให้ชายที่ไม่เคยย่างกรายเข้าหอนางโลมอย่างจูจิ้นติ้งได้ยินเสียงเช่นนั้นเกรงว่าจะเกิดเรื่องร้ายมากกว่าเรื่องดี ลมแรงหอบพัดมาอีกคราหนึ่ง เสียงครางข้างในดังขึ้นเบาๆ อีกครา องครักษ์หู่เพิ่งรู้สึกว่าแรงขยับจากท้ายรถที่ส่งมาหน้ารถบริเวณที่เขานั่งมีน้อยลง จึงแสร้งเอ่ยเสียงดัง“อีกสักหนึ่งเค่อพวกเราค่อยพักม้าก็แล้วกัน เจ้าตะโกนบอกรถม้าข้างหลังที”จูจิ้นติ้งได้ยินดังนั้นก็ตะโกนบอกรถม้าสองคันข้างหลัง คนที่คุมม้าและอยู่ในรถม้าอีกสองคันข้างหลังคือองครักษ์อีกสิบคนที่ติดตามมา ที่เหลือให้ปลอมตัวเป็นชาวบ้านลอบเดินทางติดตามห่างๆ เพื่อมิให้ดูเอิกเกริก ฮ่องเต้ให้ทุกคนทำทีเป็นพ่อค้าผ้าเพื่อลดความสนใจจากคนที่เดินทางผ่านไปมา ดังนั้นรถม้าอีกสองคันจึงมีผ้าหลายสิบพับทับซ้อนกันอยู่ ล้วนเป็นผ้าราคาแพงที่แอบเอาออกมาจากวังหลวงเมื่อได้ยินเสียงตะโกนเช่นนั้น ร่างทั้งสองที่จบบท
