ากฎระเบียบในวังหลวงแล้ว”“เจ้าบ่นอันใด นี่มันตำหนักเป่าฉีของข้ากับซือซือเราสองคนจะทำสิ่งใดต้องดูสีหน้าผู้อื่นด้วยหรือ?”ฮ่องเต้คลายอ้อมกอดแล้วลงประทับเก้าอี้ด้านข้างฮองเฮา หงซือซือมองหน้าท่านอ๋องเก้าแล้วใบหน้าก็แดงก ่าเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเรื่องของนางกับพี่สามท่านอ๋องเก้าก็รู้แล้ว“หลวนฮองเฮามิได้อยู่ตำหนักเสียนเหลียงแล้วหรือ? แปลกจริงเทียว”“แปลกที่ใดกัน ทีพวกเจ้าสองคนก็ยังพักอยู่ตำหนักเดียวกันได้” ฮ่องเต้แย้งทันควัน เมื่อเห็นว่าตนเองดูจะเสียเปรียบน้องชายกับน้องสะใภ้ที่อยู่ด้วยกันอย่างหวานชื่น ซ ้ายังมีลูกฝาแฝดที่น่ารักอีก“เอาเถิดเสด็จพี่ ข้ายอมแพ้ท่านแล้ว” อ๋องเก้ายกมือขึ้นสองข้าง “ท่านบอกข้าทีสิว่าตอนนี้เราควรทำอย่างไรกับท่าทีของใต้เท้าเสิ่น”ฮ่องเต้พระพักตร์บึ้งขึ้นโดยฉับพลัน “เรื่องนั้นมันเป็นความผิดของนาง หลักฐานก็ชัดแจ้งอยู่แล้ว ข้าให้ชินอ๋องช่วยจัดการแทนแล้วล่ะ เจ้าสบายใจได้”“พะยะค่ะ เช่นนั้นก็ดี”“เจ้าคงห่วงว่าฝ่ายนั้นจะไม่พอใจสินะ”“มิใช่แค่นั้นดอก พะยะค่ะ พวกเขาอาจจะโกรธแค้นเราแล้วถูกดึงไปรวมกลุ่มกับขั้วอำนาจใดก็ได้”“พวกเขายังไม่มีอำนาจในราชสำนักมากขนาดนั้น”“หม่อมฉันก็ยังไม่วางใจอยู่ดี”“อ๋องเก้า ยามนี้ข้าต้องอาศัยชินอ๋องกับเจ้าช่วยเป็นหูเป็นตาในราชสำนักให้ก่อน ข้าอยากจัดการเรื่องวังหลังให้เรียบร้อย เจ้าก็รู้ว่าการตายของลูกชายข้าเป็นความสูญเสียที่ยิ่งใหญ่เพียงใด? ก่อนหน้านี้ข้าได้แ
