ิดชอบการงานตั้งแต่อายุยังน้อย นางจึงมองเห็นภาระหน้าที่เป็นเรื่องสำคัญ เมื่อรับปากสิ่งใดแล้วก็ต้องทำให้เต็มที่“นี่เจ้าคิดจะรับผิดชอบฮ่องเต้เชียวหรือ?”“กะ ก็นั่นสามีของข้านี่นา เหมือนกับที่เจ้าก็รับผิดชอบท่านอ๋องเจ้าอย่างดีเช่นกัน” ฮองเฮาคนงามทำหน้าตาจริงจังเมื่อบอกกับพราชายา“อ้อ……….เป็นสามีนี่เอง!” หานซู่ลี่อมยิ้มพลางยกมือตบบ่าเพื่อนสนิท “ข้าขออวยพรให้เจ้าดูแลพี่สามได้อย่างราบรื่นนะ”“น้องสะใภ้ เจ้าอวยพรอันใดกันอยู่หรือ? ได้ยินแว่วๆ เหมือนจะเกี่ยวกับข้า” ฮ่องเต้เดินนำหน้าร่างสูงโปร่งด้านหลังเข้ามาในห้องโถงตำหนักเป่าฉี ในยามนี้หากฮ่องเต้หรือฮองเฮาประทับในตำหนักจะไม่ทรงอนุญาตให้ผู้ใดอยู่รับใช้ เสียงเล่าลือเรื่องนี้ก็เป็นที่รู้กันทั่วว่าทั้งสองพระองค์ชอบประทับอยู่ด้วยกันตามลำพังสตรีทั้งสองลุกขึ้นถวายบังคมพร้อมกัน “ตามสบายเถิด” ร่างสง่างามตรงเข้าไปกอดฮองเฮาอย่างรักใคร่“ข้าคิดถึงเจ้า”“อะแฮ่ม!” ท่านอ๋องเก้ากระแอมอยู่ด้านหลังเพื่อขัดคอพระเชษฐา “เราสองสามีภรรยาก็ยังอยู่นะ พะยะค่ะ”“อืม…ข้าลืมไป” ฮ่องเต้ยังไม่ยอมคลายอ้อมแขนแต่กลับหันมาเอ็ดพระอนุชา “เจ้าก็กอดภรรยาเจ้าไปสิแล้วก็แสร้งทำเป็นไม่เห็นสิ่งที่ข้าทำก็ได้”อ๋องเก้าถึงกับส่ายศีรษะเมื่อสบตากับพราชายาสิ่งที่พี่ชายของเขาทำเป็นสิ่งตอกย ้าเสียงเล่าลือในวังได้เป็นอย่างดีว่ามิได้เกินเลยจากความจริงเท่าใดนัก“หม่อมฉันเพิ่งจะรู้ว่าเสด็จพี่ไม่สนใจรักษ
