กใต้เท้าเหม่ยเข้ามาสิ” อ่องเต้ทรงเอ่ยอย่างเหลืออด อู๋กงกงรีบออกไปเรียกหัวหน้าองครักษ์วังหลวงให้เข้ามาพร้อมพยานอีกสองคน เมื่อต่งมามาหลี่มองเห็นนางกำนัลและขันทีที่ถูกลากเข้ามาถึงกับปากคอสั่น“พวกเจ้าบอกทีสิว่านางให้เจ้าทำอะไรบ้าง?”ขันทีที่ถูกจับเข้ามาขาสั่นพั่บๆ เมื่อองครักษ์ที่หิ้วปีกเขาปล่อยแขนทั้งสองข้างจนไม่อาจประคองร่างให้ยืนอยู่ได้ ด้านหลังถูกเฆี่ยนไปแล้วสิบครั้งยังปวดแสบปวดร้อน “ต่งมามาหลี่ให้หม่อมฉันช่วยหิ้วร่างนางที่สิ้นสติแล้วไปแขวนบนต้นไม้ พะยะค่ะ”ผู้ถูกกล่าวหาตาเหลือก โทษฐานฆ่านางกำนัลในเขตพระราชฐานมีโทษถึงประหารเลยเทียว “จะ เจ้ากล่าวหาข้า”ฮองไทเฮาชี้ไปยังนางกำนัลอีกคนที่คุกเข่าอยู่บนพื้น “เจ้า! พูดออกมาเดี๋ยวนี้”“พะ เพคะ หม่อมฉันถูกต่งมามาหลี่บังคับให้ช่วยลากนางไปที่เรือนอานฉวน จากนั้นก็บังคับให้นางเขียนจดหมายสารภาพความผิดว่านางเป็นผู้ใส่ยาพิษในอาหารให้พระสนมเหม่ยเฟยเพคะ”“ไม่จริง! หม่อมฉันมิได้บังคับนาง”“อัยเจียมีพยานมากกว่านี้ ที่เอาพวกเขามาเพียงสองคนก็เพราะอยากรู้ว่าเจ้าจะปฏิเสธหรือไม่? หึ! คนอยากเจ้าเป็นอย่างที่อัยเจียคาดไว้จริงๆ”“ฮองไทเฮาเพคะ ต่งมามาหลี่อยู่ในวังมานาน รู้กฎระเบียบดีไม่ได้ทำเช่นนั้นแน่เพคะ” เสิ่นกุ้ยเฟยฝืนข่มความหวาดกลัวช่วยออกหน้าแทนลูกน้องคนสนิทยามนี้หากไม่ปกป้องต่งมามาหลี่ความผิดเหล่านั้นนางในฐานะที่เป็นนายก็ต้องรับผิดชอบด้วย
