หรือไม่?”“หามิได้เพคะ”อู๋กงกงให้ขันทีน้อยที่ติดตามมาเปิดผ้าคลุมถาดที่เขาถืออยู่ในมือออก “นี่ใช่ของเจ้าหรือไม่ต่งมามาหลี่?” นางกำนัลอาวุโสแห่งตำหนักหรงซิ่งเห็นต่างหูทองประดับมุกข้างที่หายไปถึงกับตกตะลึง แต่เมื่อเห็นสายตาของพระนาง ต่งมามาหลี่ฝืนทำใจแข็ง นางแอบใช้เล็บหยิกหลังมือตนเองเพื่อให้คลายความตื่นเต้น“ขะ ของหม่อมฉันเองเพคะ”“เจ้ารู้ใช่ไหมว่าอัยเจียหมายความว่ายังไง?”“ไม่ทราบเพคะ”“ไม่ทราบงั้นหรือ?” ฮองไทเฮาผินพระพักตร์ไปทางพระโอรส “ฝ่าบาท เห็นหรือไม่ว่าการทำให้นางกำนัลวังหลังที่อยู่มานานยอมรับความผิดง่ายๆ นั้นยากเพียงใด พวกนางล้วนแต่ด้านชากับการทำความผิดอย่างยิ่งยวด”“พะยะค่ะ เสด็จแม่” ฮ่องเต้ค้อมศีรษะยอมรับคำชี้แนะ“ต่งมามาหลี่เจ้าสั่งให้คนจับเอานางกำนัลตำหนักห่าวซินผู้นั้น บังคับให้นางเขียนจดหมายสารภาพผิดแล้วแขวนคอนางกับต้นไม้ข้างเรือนอานฉวน ยังกล้าจะโป้ปดอัยเจียกับฝ่าบาทอีก เจ้าหัวเดียวยังไม่พอเสียแล้วกระมัง?”“พระอาญาไม่พ้นเกล้า หม่อมฉันมิได้ทำนะเพคะ”“เจ้ามั่นใจหรือ?”“เพคะ” ปากคอของต่งมามาหลี่เริ่มสั่นเล็กน้อย“ต่างหูข้างนี้คนของอัยเจียเจอในห้องพักของนางกำนัลผู้นั้น เจ้ามิได้มีธุระอันใดในเรือนอานฉวนแล้วสิ่งของของเจ้าจะไปอยู่ในห้องนั้นได้อย่างไร?ตอบอัยเจียมาสิ”ต่งมามาหลี่หน้าซีดเผือดทรุดตัวลงคุกเข่าที่พื้น“หม่อมฉันมิทราบเพคะ ตะ แต่หม่อมฉันมิได้ทำจริงๆ”“เจ้ามันดื้อด้านนัก อู๋กงกงเรีย
