กอย่าง อย่าเพิ่งโมโหข้าสิ” เห็นหน้านางบึ้งตึงเขาจึงใช้ไม้อ่อน “พรุ่งนี้เราก็เริ่มงานได้แล้วเจ้ารีบนอนเถิดประเดี๋ยวใบหน้าจะทรุดโทรม”เมื่อเขาเอ่ยเช่นนั้นนางก็รีบยกมือสองข้างขึ้นทาบแก้มอย่างรวดเร็ว “ข้าดูแย่ถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?”ฮ่องเต้หัวเราะหึๆ ในลำคอ สำหรับสตรีแล้ว หากทักเรื่องความงามก็ล้วนแต่ตกใจกันทั่วหน้า “ข้าแค่เย้าเจ้าเฉยๆ เจ้ายังคงงดงามที่สุดในแผ่นดินอยู่ดี” เขาโบกพระหัตถ์ดับเทียนในห้องจึงไม่ได้เห็นใบหน้าของนางที่ค่อยปรับสีเข้มขึ้นเรื่อยๆ ในความมืดเขามองเห็นร่างเงาของนางอยู่ตรงหน้า ยิ่งนานวันความรู้สึกที่มีต่อนางก็ยิ่งเพิ่มพูนขึ้น เมื่อนางมานอนอยู่บนเตียงเดียวกันแค่ยื่นมือออกไปก็เจอเช่นนี้ เขาก็ยิ่งยากจะข่มตาหลับ ระยะนี้เขาจึงไม่ได้นอนเต็มที่นัก อาศัยรีบตื่นเร็วกว่าเดิมแล้วออกไปงีบที่ห้องทรงพระอักษร อู๋กงกงก็คอยสอดส่องฮ่องเต้ด้วยความเป็นห่วง หงซือซือเองก็ไม่ต่างกัน การร่วมเตียงกับเขาหลายคืนที่ผ่านมานางไม่เคยนอนหลับเต็มตาสักครั้ง คอยกังวลว่าตนเองจะเผลอนอนเบียดเขาหรือไม่? หรือเขาจะเบียดเขามาใกล้นางหรือไม่? แต่นางไม่เคยคิดมาก่อนว่าหากเขาทำเช่นนั้นจริงๆ นางจะผลักไสเขาออกไปหรือไม่?เย็นวันต่อมาฮ่องเต้ทรงเสด็จไปยังตำหนักห่าวซินอีกครั้ง เหล่าสนมและขันทีล้วนแต่วุ่นวายต้อนรับพระองค์จนมิได้สังเกตว่านางกำนัลผู้หนึ่งหายไปฮ่องเต้อยู่เพียงสองเค่อก็เสด็จกลับ“ฝ่าบาทมาแค่นี้ มาแค่ดูว่าข้ายังม
