ทุกคนล้วนสวมเสื้อผ้าเหมือนกันทั้งหมด”ต่งมามาหลี่เห็นนางกำนัลร่างเล็กดูท่าทางเลิ่กลั่กจึงเค้นซักไซ้อีกครั้ง เมื่อเห็นนางมีท่าทีหวาดผวาก็ให้นึกสงสัย “ตกลงมีคนเจอเจ้าใช่ไหม?”“พะ พวกเขาแค่ผ่านมาเท่านั้น มิได้สนใจข้าแม้สักน้อย”สายตาต่งมามาหลี่คุกคามนางกำนัลร่างเล็ก“เด็กๆ จับนางไป”“ยะ อย่าทำข้า!” นางกำนัลร่างใหญ่สองคนโผล่มาจากด้านหลังของต่งมามาหลี่แล้วใช้ผ้าอุดปากพร้อมกับลากนางไปด้วย ด้านนอกของตำหนักไม่มีผู้ใดผ่านมาจึงทำให้ร่างของนางที่ถูกลากไปไม่มีผู้ใดรู้เห็นนางข้าหลวงที่คอยตรวจตราการทำงานของนางกำนัลและขันทีเดินผ่านต้นไม้หลังเรือนอานฉวนก็ร้องออกมาสุดเสียงเมื่อเห็นร่างนางกำนัลที่ห้อยโตงเตงอยู่ใต้ต้นไม้ไม่ไกลนัก หัวหน้าองครักษ์วังหลวงเหม่ยห้าวที่รีบรุดมายังที่เกิดเหตุเขาจำได้ว่านางกำนัลร่างเล็กคนนั้นคือคนของตำหนักห่าวซิน“เรียกแผนกชันสูตรเร็วเข้า รีบตรวจศพนางด่วน!ส่วนองครักษ์ไปค้นหาข้าวของในห้องพักของนางทันทีหาให้เจอว่านางทิ้งหลักฐานใดไว้บ้าง” เหม่ยห้าวรู้สึกร้อนใจ เขาสังหรณ์ว่านางกำนัลคนนี้อาจจะเกี่ยวข้องกับขวดยาพิษที่องครักษ์จูค้นพบในสวนเมื่อเร็วๆ นี้สักครู่องครักษ์ผู้หนึ่งก็กลับออกมาจากเรือนอานฉวน“องค์รักษ์เหม่ย ข้าพบจดหมายที่นางทิ้งไว้ในกล่องเงินตู้เสื้อผ้า”เหม่ยห้าวรับจดหมายแล้วเปิดออกอ่าน ถ้อยคำสั้นๆ ที่นางเขียนไว้เป็นการสารภาพความผิด “ที่แท้ก็เป็นนาง” เขาพับจดหมาย ‘หากมีจดหมายฉบับน
