งทรงนั่งเอียงพระวรกายเข้าหากันและปรึกษาหารือกันอย่างสนิทสนม“ข้าคงต้องวางแผนให้ดี การเข้าหาฮองเฮาย่อมมีโอกาสเข้าใกล้ฝ่าบาทได้มากกว่าเสิ่นกุ้ยเฟยเพราะดูแล้วฝ่าบาทย่อมอยากจะให้ฮองเฮาทรงพระครรภ์เป็นแน่ หากฮองเฮาทรงให้กำเนิดรัชทายาทได้ปัญหาในท้องพระโรงย่อมคลี่คลายเสียที”ลู่ผินมองฮองเฮาเขม็งทุกคนในวังหลังล้วนรับรู้ตั้งแต่ก้าวแรกที่เข้ามาว่าการให้กำเนิดทายาทตระกูลหมิงนับเป็นเรื่องที่สำคัญที่สุดไม่ว่าสตรีใดที่ให้กำเนิดทายาทแก่ฮ่องเต้ย่อมได้อาศัยอำนาจวาสนาของพระโอรสหรือพระธิดาในการเสวยสุขจนแก่เฒ่าฮองเฮาทรงมองตามเหล่านางกำนัลที่แบกร่างของตงเฟยและเหม่ยเฟยออกไปทีละคนแล้วพลันนึกบางอย่างขึ้นมาได้ “พี่สาม หากว่าคนของตงเฟยกับเหม่ยเฟยเป็นคนวางยาในครั้งนี้เล่า? พวกเขากลับตำหนักไปแล้วที่สำคัญท่านก็มิได้สั่งค้นร่างกายของพวกเขาเสียด้วย”“เจ้าพูดถูกแล้ว ซือซือ ข้ากำลังคิดอยู่เช่นกันว่าข้าพลาดสิ่งใดไป” ฮ่องเต้รีบเรียกองครักษ์หู่กับจูมากระซิบสั่ง“พะยะค่ะ” ทั้งสองคนแยกกันตามไปตำหนักฟาหยางและห่าวซินโดยนำขันทีและนางข้าหลวงจำนวนหนึ่งไปด้วยองครักษ์หู่ไปถึงตำหนักฟาหยางอย่างรวดเร็วอาศัยช่วงที่ยังไม่มีใครตั้งตัวแจ้งพระราชดำรัสของฮ่องเต้เข้าตรวจค้นข้าราชบริพารทุกคนตำหนักฟาหยางรวมถึงตงเฟยด้วย นางข้าหลวงระดับสูงเป็นผู้ค้นตัวสตรีทุกคน ส่วนขันทีเป็นผู้ตรวจค้นขันทีด้วยกัน“เจอแล้ว!” เสียงนางข้าหลวงผู้หนึ่งดังขึ้นองครักษ์
