งผินเป็นนางกำนัลที่ค่อนข้างอายุมากและอยู่ในวังหลังมานาน นางมิใช่คนพูดมากหากแต่รู้เรื่องราวซับซ้อนของแต่ละตำหนักเป็นอย่างดี ไถเพ่ยจูคอยให้คำแนะนำที่ดีกับหลิงผินอยู่เสมอทำให้หลิงผินที่แต่ก่อนเป็นเพียงระดับกุ้ยเหรินได้เลื่อนขั้นแซงหน้าเผยกุ้ยเหรินหลิงผินรู้ว่าหากตนเองคิดจะเป็นคนโปรดโดยจัดการทุกสิ่งด้วยตนเองย่อมเป็นเรื่องยากนักนางจึงเลือกที่จะสวามิภักดิ์กับเสิ่นกุ้ยเฟยซึ่งยามนี้นับว่าเป็นผู้มีอำนาจและอิทธิพลในวังหลังเป็นรองเพียงฮองเฮาซึ่งยังไม่รู้ว่าจะรั้งความโปรดปรานจากฮ่องเต้ได้นานสักเพียงใด สตรีงดงามและน่าสนใจต่างทยอยเข้ามาในวังหลังไม่ขาดสาย ในขณะที่น ้าพระทัยของฮ่องเต้นั้นก็ยากแท้จะหยั่งได้ นางหวังเพียงตนเองจะไม่ถูกผู้อื่นรังแกขอเพียงฮ่องเต้ทรงสนพระทัยนางบ้างก็เท่านั้นลู่ผินที่นั่งถัดไปจากหลิงผินกวาดตามองไปรอบๆนางกำนัลประจำตัวนางยืนกระซิบอยู่ใกล้ๆ “ตงเฟยกับเหม่ยเฟยถูกวางยา แน่นอนว่ายามนี้ผู้ที่ถูกเพ่งเล็งก็คือเฉินเฟยกับเสิ่นกุ้ยเฟยเพคะ”“ดี! ให้พวกนางกำจัดกันเองนั่นล่ะถูกแล้ว” ลู่ผินชิงชังนักที่ตนจะต้องคอยหาวิธีประจบหนึ่งในสามพระสนมเพื่อหาผู้ให้การสนับสนุน ในเมื่อหลิงผินเข้าหาเสิ่นกุ้ยเฟยได้แล้ว นางเองก็ควรพึ่งพิงผู้มีอำนาจในวังหลังสักคน“ลู่ผินเพคะ หากเราเข้าหาฮองเฮาได้ยามนี้ย่อมดีที่สุด พระสนมก็เห็นแล้วว่าฝ่าบาททรงรักใคร่ฮองเฮาเพียงใด?” ลู่ผินหันไปมองด้านปะรำกลาง ฮ่องเต้และฮองเฮายั
