องไทเฮา ตราบจนพิธีบนนั้นสิ้นสุดลงเหล่าขุนนางต่างร้องสรรเสริญพระเกียรติยศพร้อมกัน“ฮ่องเต้และฮองเฮา ทรงพระเจริญหมื่นปี! หมื่นปี!”หมิงเฟยหลงทรงหันไปมองสตรีในชุดเจ้าสาวงดงามที่ยืนเคียงข้างด้วยรอยยิ้มและสายตาอันสุขสมจนชินอ๋องและพราชายาฟ่านซิ่วอิงหันมาสบตากัน ชินอ๋องเอียงศีรษะไปกระซิบกับภรรยาของตน “ข้าว่าพี่สามดูมีความสุขกับการแต่งงานครั้งนี้มากเลยเทียว ไม่เหมือนการแต่งครั้งก่อนที่ทำหน้าราวกับกินยาขม”“พี่สามของท่านได้เจอคนที่ชอบจริงๆ ก็ดีแล้วนี่”“อืม…” ชินอ๋องยกยิ้มมุมปาก แม้พี่ชายจะมีฮองเฮาและสนมมากมายเต็มวังหลัง ทว่ากลับไม่เคยมีผู้ใดที่เข้าไปในอยู่ในใจของฮ่องเต้ได้อย่างแท้จริงสักคน ชินอ๋องรู้สึกว่าตนเองโชคดีที่ได้อยู่กับพราชายาที่ตนเองรักและมีครอบครัวที่อบอุ่นยิ่งแม้ญาติฝ่ายหญิงจะไม่อาจรับน ้าชาจากฮ่องเต้ทว่าหงอี้เทียนในคราบหลวนเป้ยเล่อก็ยังได้รับสิทธิพิเศษในการนั่งตำแหน่งรองจากฮองไทเฮา ท่านอ๋องเก้ากับพราชายาหานซู่ลี่มองสองพี่น้องด้วยความรู้สึกแตกต่างกัน แม้จะรู้ว่าใบหน้าสหายที่ตนรู้จักและพบเห็นตลอดเวลาที่ผ่านมานั้นมิใช่ใบหน้าจริงของหงอี้เทียนก็ตาม อ๋องเก้าเป็นสหายสนิทกับหงอี้เทียนรู้สึกทึ่งที่ได้เห็นคนผู้นี้แปลงโฉมจริงๆ ต่อหน้าต่อหน้าเป็นครั้งแรก ส่วนหานซู่ลี่นั้นนางรู้สึกได้ว่าในดวงตาของฮ่องเต้เต็มไปด้วยความรักและความสุข ‘เห็นที่งิ้วฉากนี้จะไม่จบง่ายๆ เสียแล้ว มังกรขาวเจ้าเล่ห์ตัวนี้
