ถ์ไหวๆแกล้งลากเสียงยาวราวกับเมามาก หันไปขยิบตาให้พระอนุชา ทั้งสองจึงออกไปห้องบรรทมด้วยรอยยิ้มขันๆเมื่อเสียงงับประตูห้องบรรทมดังขึ้น ฮ่องเต้ทรงหยิบคันชั่งแล้วเดินไปยืนใกล้หงซือซือ “ซือซือ แม้เราจะวิวาห์ปลอมๆ ก็ขอให้ข้าได้ใช้คันชั่งเปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสักหน่อยเถิด” ไม่รอให้นางอนุญาต ฮ่องเต้ก็ใช้เปิดผ้าแดงคลุมหน้าเจ้าสาวออก หงซือซือเงยหน้าขึ้นใบหน้าสวยคมซึ้งสบตากับชายหนุ่มใบหน้าคมคายที่ก้มลงมา หมิงเฟยหลงคล้ายลืมหายใจไปชั่วขณะ “เจ้าช่างงดงามนัก ข้าอยากจะกล่าวว่าเจ้างดงามที่สุดในใต้หล้า” ลมหายใจขาดห้วงของเขาทำเอานางก็พลอยหัวใจเต้นรัวถี่“เราดื่มสุรามงคลดีหรือไม่? สุราดีเช่นนี้ไม่ดื่มก็เสียดายแย่ พี่สามท่านไหวหรือไม่?” นางลุกขึ้นประคองร่างที่ซวนเซไปนั่งยังโต๊ะกลางห้องที่วางสุราอาหารไว้“หากเจ้าต้องการ ข้าก็ต้องไหวอยู่แล้ว” เขารีบรินสุรามงคล “เพื่อให้ครบตามพิธีเราคล้องแขนกันดื่มเถิด เจ้าว่าดีหรือไม่?”
