มหน้าข้ามตาเข้ามาขอพบกับองค์หญิงหลวนได้ก่อนต่างฝ่ายต่างรู้ว่าแค่คุยกันตามมารยาทเพราะต่อไปบรรดาพระสนมทั้งหลายก็ต้องมาพบเพื่อแสดงความเคารพฮองเฮาทุกเช้า ตามธรรมดาแล้วจะต้องเดินทางไปคารวะฮองไทเฮาทว่าสตรีสูงวัยผู้นั้นเห็นว่าหากต่อไปมีฮองเฮาก็ปล่อยหน้าที่นี้ให้ฮองเฮาเสียดีกว่า พระนางเบื่อหน่ายธรรมเนียมนี้เต็มทนแล้ว เมื่อบรรดาสนมทั้งหลายได้ยินก็ล้วนนึกอิจฉาที่ฮองเฮาผู้มาจากชายแดนได้รับสิทธิพิเศษในการยืดอำนาจวังหลังไปจากฮองไทเฮาอย่างง่ายดาย“องค์หญิงหลวน พระองค์ยังมิได้ทรงแสดงน ้าพระทัยต่อพระสนมเลยนะเพคะ” พราชายาหานซู่ลี่รีบเตือนให้สหายรู้ว่านางจะต้องมอบของมีค่าสักอย่างให้พระสนมเหม่ยเฟยเพื่อแสดงน ้าใจไมตรี“จริงสินะ ขอบใจพราชายาที่เตือน”แม้ตำแหน่งของพราชายาชินอ๋องก็นับว่าแทบจะสูงสุดแต่ก็ยังต้องให้เกียรติว่าที่ฮองเฮา เหม่ยเฟยเห็นการสบตาและพูดคุยระหว่างสตรีทั้งสองตรงหน้าดูสนิทสนมกันยิ่งนักก็อดจะสงสัยมิได้“ขออภัยองค์หญิง ไม่ทราบว่าพระองค์กับพระชายาทรงรู้จักกันมาก่อนหรือ? เหตุใดจึงดูสนิทสนมยิ่งนัก”“ใช่! พวกเราเป็นสหายเก่ากัน”คำตอบขององค์หญิงหลวนทำให้เหม่ยเฟยรีบประเมินขุมอำนาจที่คอยสนับสนุนองค์หญิงผู้นี้ หากสตรีทั้งสองสนิทกันเช่นนั้นท่านอ๋องเก้าก็ต้องให้การสนับสนุนฮองเฮาผู้นี้แน่ อีกทั้งการเสนอชื่อนางขึ้นเป็นฮองเฮาก็เพราะเสนาบดีฟ่าน หลี่เจี๋ย พระสนมเหม่ยเฟยครุ่นคิดถึงวิธีการที่จะลิดรอนความสำคัญขอ
