งฮองเฮา ‘ที่เคยคิดว่านางจะเข้ามาที่นี่อย่างคนหัวเดียวกระเทียมลีบกลับไม่เป็นเช่นนั้นแล้ว’“ไป๋เพ่ยเจิน เจ้าไปเอากล่องสีแดงที่วางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งมาเปิ่นกงมาที” เพื่อให้การแสดงงิ้วราบรื่นฮ่องเต้ทรงรอบคอบนักให้อู๋กงกงเอากล่องใส่ปิ่นหลากแบบมาให้นางเพื่อให้มอบแก่ผู้ที่มาแสดงคารวะ เสียดายที่นางลืมไปมิได้เอาให้เสิ่นกุ้ยเฟยได้เลือกก่อนคนแรกเมื่อนางกำนัลประจำตำหนักเสียนเหลียงถือกล่องแดงที่วาดลวดลายดอกเหมยลงไปด้านบนมาถึงองค์หญิงหลวนก็เปิดฝาแล้วเลือกปิ่นงดงามอันหนึ่งขึ้นมา “เปิ่นกงช่างเสียมารยาทนัก เมื่อคราวเสิ่นกุ้ยเฟยมาเยือนที่นี่ก็มิได้นำออกมาให้นางได้เลือกก่อนจึงขอเลือกเก็บไว้ให้นางสักชิ้น” การเอ่ยขึ้นเช่นนี้ทำให้เหม่ยเฟยหน้าม้าน นี่เท่ากับการตบหน้านางให้รู้ถึงตำแหน่งอันต ่าต้อยของตนชัดๆเหม่ยเฟยขึงตาขึ้นชั่วประเดี๋ยวก็ข่มใจให้สงบลง“เพคะ แค่นำมาให้หม่อมฉันเลือกก็เป็นพระกรุณายิ่งแล้ว” นางก้มหน้าเล็กน้อยซ่อนใบหน้าแค้นเคืองแล้วจึงหยิบปิ่นทองคำประดับมุกขึ้นมา “หม่อมฉันชอบชิ้นนี้เพคะ”“ชิ้นนั้นสวยมากจริงๆ เป็นมุกที่วาววับที่สุดในกล่องนี้เลยเทียว พระสนมช่างตาถึงโดยแท้” พราชายาหานซู่ลี่เอ่ยชื่นชม นางพยายามพิจารณาเหม่ยเฟยผู้ที่ดูนิ่งและรักษามารยาทอย่างเคร่งครัด“หม่อมฉันรู้สึกว่าชิ้นนี้ประณีตคงจะเป็นงานที่มาจากช่างแคว้นเหลียน เพราะเป็นเมืองที่มีหอยมุกสวยงามนัก”“อืม…พระสนมรอบรู้เสียจริง ฝ่าบาทตรัส
