แคว้นหยวนหลิว, เมืองตานซาน
ณ ลานกว้างหน้าจวนตระกูลอู๋
“ท่านเซียน ข้าขอฝากเจ้าลูกชายตัวดีด้วยนะขอรับ!”
นายรองตระกูลอู๋ผู้มีรูปร่างท้วมสมบูรณ์ และเค้าโครงหน้าถอดแบบมาจากอู๋เสี่ยวพั่งถึงเจ็ดส่วน มองจางอวิ๋นด้วยสีหน้าจริงจังขึงขัง “หากมันดื้อด้าน หรือเกียจคร้านการฝึกฝน ท่านลงทัณฑ์มันได้เลยไม่ต้องยั้งมือ มันหนังหนา ไม่กลัวเจ็บหรอกขอรับ!”
“ท่านพ่อ! พูดจาอันใดต่อหน้าอาจารย์เช่นนี้เล่า!”
อู๋เสี่ยวพั่งที่ยืนอยู่ข้างๆ อดไม่ได้ที่จะโวยวายด้วยความอับอาย
นายรองตระกูลอู๋ถลึงตาใส่ลูกชาย “เจ้าลูกคนนี้มันหัวรั้นมาแต่ไหนแต่ไร ข้าเกรงว่าจะไปก่อเรื่องให้ท่านเซียนต้องปวดเศียรเวียนเกล้าเสียเปล่าๆ!”
พูดจบเขาก็หันกลับมาหาจางอวิ๋นอีกครั้ง แววตาแฝงความเด็ดขาด “ท่านเซียน ข้าย้ำอีกครั้ง หากมันดื้อ ท่านหวดมันให้หนักๆ ได้เลย!”
จางอวิ๋นส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้มบางๆ
เขาพำนักอยู่ที่เมืองตานซานมาสองวันแล้ว นายรองตระกูลอู๋ที่ถูกพิษเมล็ดพันธุ์วิญญาณสัตว์เหี่ยวเฉากัดกร่อนจนสลบไสลไปนาน เพิ่งจะฟื้นคืนสติเมื่อรุ่งสางนี้ พอได้รับรู้เรื่องราวทั้งหมดก็ตามมาขอบคุณเขายกใหญ่
นี่ขนาดถึงเวลาจะออกเดินทาง ก็ยังตามมาสั่งเสียจนถึงหน้าประตูจวน
