“พี่สาม พวกเขาออกไปกันหมดแล้ว เดี๋ยวข้าเอาของพวกนี้ออกเอง”“ไม่เป็นไร เจ้าจะยุ่งยากเปล่าๆ ให้ข้าเอาออกให้จะดีกว่า” ฮ่องเต้ทรงถอดเครื่องประดับบนหัวให้นางอย่างรวดเร็วและชำนิชำนาญ“อืม…ท่านคงจะชินกับการช่วยถอดสิ่งเหล่านี้มากกว่าข้า ดูสิทำได้อย่างคล่องแคล่วเสียจริง”ฮ่องเต้ทรงชะงักพระหัตถ์เล็กน้อย ก้มลงมองนางผ่านคันฉ่องอีกครั้ง เขาไม่แน่ใจว่านางปราชดปราชันหรือแค่สรุปตามสิ่งที่เห็น “น้องหง ข้ามิเคยทำให้ผู้ใดมาก่อน เพียงแค่สังเกตเหล่านางกำนัลพวกนั้นทำแล้วจำได้ ข้าเพิ่งเคยทำให้เจ้าคนแรกและคนเดียวนี่ล่ะ”“เช่นนั้นท่านก็เก่งมากเทียว” นางสบตากับเขาผ่านคันฉ่องพร้อมรอยยิ้มฮ่องเต้ระบายลมหายใจอย่างอึดอัด เขาหวังว่านางจะรู้สึกหึงหวงบ้าง ‘ข้าอาจจะต้องแสดงออกกับเจ้าให้ชัดเจนกว่านี้’ แม้เขาจะมีสนมมากมายและเคยมีฮองเฮามาแล้ว ทว่าชีวิตที่ผ่านมาก็ล้วนมีแต่ผู้จัดแจงให้ ความสัมพันธ์ระหว่างสามีภรรยาก็เต็มไปด้วยความซับซ้อนจนยากจะสนิทใจ การร่วมเรียงเคียงหมอนก็เป็นไปตามกำหนดการที่ควรจะทำ แม้จะทำให้รื่นเริงใจบ้าง แต่มิเคยทำให้ร้อนรนเช่นที่เป็นกับนาง ยิ่งนางมาอยู่ที่ตำหนักเสียนเหลียงเขายิ่งรู้สึกว่าแต่ละวันช่างน่ารื่นรมย์ ตื่นแต่เช้าตรู่เข้าปราชุมเสร็จแล้ว ตกบ่ายเรียกขุนนางคนสำคัญมาปรึกษาข้อราชการ ยามบ่ายเร่งรีบมาดูนางฝึกมารยาท รอร่วมโต๊ะอาหารและส่งนางกลับตำหนัก ยังขาดอย่างเดียวคือการได้ร่วมหอห้อง“เสด็จพ่อเพคะ รีบห
