กินคนไหมเพคะ?”“ไม่กินนะ ส่วนใหญ่มันกินปลาแต่บางครั้งมันก็กินซากหมีขาวด้วยกันเอง”“อื๋อ! น่ากลัวจังเลยเพคะ” หลิวเอ๋อร์ทำหน้าสยดสยองแล้วหันไปกอดแขนพระบิดาไว้แน่น ฮ่องเต้ทรงยกพระหัตถ์ลูบศีรษะนางสองสามครั้ง“หากเจ้ากลัวก็ให้เสด็จแม่หยุดเล่าดีไหม?”“ไม่ดีเพคะ หม่อมฉันจะอดทน”“เก่งจริงหลิวเอ๋อร์” หงซือซือหันมาชมนางใบหน้าของคนทั้งสามอยู่ใกล้กันมาก ฮ่องเต้ทรงยิ้มมุมพระโอษฐ์เมื่อปรายตามองคนเล่านิทาน นางล้างหน้าตาสะอาดสะอ้านเตรียมเข้านอน ผิวหน้าอ่อนใสแก้มมีสีระเรื่อ แผงขนตาหนาเป็นแพหลุบต ่ามองเด็กหญิงตัวน้อยที่นั่งข้างๆ “ในเมื่อเจ้าอดทนได้แม่จะเล่าต่อล่ะนะ คืนหนึ่งเจ้าหมีขาวตัวนั้นทนความหิวไม่ได้จึงกลายร่างเป็นหมีขาวตัวใหญ่ไปที่อุทยานเพื่อจับปลาในสระน ้ากิน ปลาในอุทยานนั้นล้วนเป็นปลาตัวใหญ่ มันจึงกินอย่างเอร็ดอร่อย โดยไม่รู้ตัวว่าองค์ชายมาแอบดูมันอยู่ที่พุ่มไม้ เมื่อกินจนอิ่มมันก็แปลงร่างเป็นองค์หญิงแล้วกลับไปนอนในห้องบรรทม องค์ชายน้อยจึงไปทูลให้เสด็จพ่อทรงทราบ วันต่อมาท่านอ๋องกับองค์ชายน้อยก็มาแอบดูอยู่ที่ข้างสระน ้า ก็ได้เห็นหมีขาวตัวใหญ่ออกมาจับปลากินอีก”“แล้วพวกเขาจะจับหมีขาวได้ไหมคะ?” องค์หญิงน้อยอดรนทนไม่ไหว นางลุ้นไปกับนิทานจนเริ่มรู้สึกปวดปัสสาวะ จึงเริ่มบิดตัวไปมา“หลิวเอ๋อร์เจ้าเป็นอันใด?”“เสด็จพ่อ หม่อมฉันปวดเบาเพคะ”ฮ่องเต้ได้สดับดังนั้นก็ทรงพระสรวล “ปัดโธ่! พ่อจะเรียกนางกำนัลให้”เมื่อ
