“หลันฮวาข้าบอกแล้วไงว่าข้ามิเคยร่วมเตียงกับฮ่องเต้ เจ้านี่ท่าจะหมกมุ่นเสียจริง” ไป๋เพ่ยเจินยกมือตีต้นแขนหม่าหลันฮวาแรงๆ หนึ่งที“โอ๊ย! เจ้าตีข้าทำไมกัน?”“ข้าว่าเจ้าเลิกสงสัยเรื่องนี้เถอะ ดีแล้วที่ฝ่าบาทจะอภิเษกสมรสช่วงนี้ ไม่งั้นข้าอาจจะกลายเป็นศพเสียก่อน แค่ข่าวว่าข้าเป็นที่โปรดปรานเล็ดลอดออกจากตำหนักเป่าฉีออกไปข้าก็กลัวแทบฉี่จะราดอยู่แล้วเจ้าก็รู้ว่าในวังหลังผู้ใดเข้าใกล้ฮ่องเต้แล้วได้รับความโปรดปรานย่อมถูกเพ่งเล็ง”หม่าหลันฮวาเพิ่งได้สติ “นั่นสิ ข้าลืมคิดไปว่าบางทีเจ้าอาจจะตายเพราะข่าวลือนี่ก่อนจะได้เป็นพระสนม”“รู้แล้วก็หยุดพูดเสีย เรามาแบ่งเงินพนันกันดีกว่าดีนะที่ข้าเชื่อไป๋อ้ายฉิงดูสิข้าลงเหมือนนางไปยี่สิบตำลึงได้มาตั้งสี่ร้อยตำลึง”“อ้าว! ข้าลงไปแค่สิบตำลึงเอง ได้น้อยกว่าเจ้าเยอะ เสียดายจริง” หม่าหลันฮวาหน้าเสีย นางมัวแต่เชื่อมั่นว่าเสิ่นกุ้ยเฟยจะได้เลื่อนขั้นเป็นฮองเฮาจึงมิกล้าลงพนันไปมาก“เอาเถอะน่า! ถ้าเจ้าเดินไปโรงครัวหลวงยามนี้จะเห็นคนไม่มีอารมณ์จะทำงานเต็มไปหมด พวกเขาเชื่อมั่นกันนักหนาว่าเสิ่นกุ้ยเฟยจะต้องได้เป็นฮองเฮาแน่ๆ เสียพนันกันหมดเลยล่ะ ฮ่าๆ” ไป๋เพ่ยเจินที่ไปเข้าคิวยืนรอรับพระยาหารเห็นบรรยากาศโรงครัวดูเศร้ากว่าที่อื่นของได้แต่นึกยินดีที่ตนชนะพนัน“อืม…ได้บ้างก็ดีกว่าไม่ได้เลยล่ะเนาะ” หม่าหลันฮวารับเงินพนันแล้วเก็บไว้ในสาบเสื้อ “ค ่านี้พวกเราต้องนอนห้องเล็กนี่ เจ้ารีบไ
