้าจะเข้ามาแต่เช้าเพื่อตรวจสอบว่ามีการวางยาท่าน จริงไม่?”ไป๋เพ่ยเจินเดินออกจากห้องบรรทมในยามอิ๋นด้วยสภาพอิดโรย ดวงตาแดงก ่า อู๋กงกงที่ยืนรออยู่หน้าประตูตำหนักถึงกับอ้าปากนิดๆ“จะ เจ้าได้ขึ้นเตียงกับฝ่าบาทหรือไม่?” นางพยักหน้ารับพร้อมหาวอ้าปากกว้างออกมาสองครั้ง “หะหา!” ที่เขาตกใจมากเพราะว่าฝ่าบาทมิได้เรียกให้เขาเข้าไปจัดหาน ้าแกงห้ามครรภ์ให้นาง ซ ้ายังปล่อยนางเดินออกมาหน้าตำหนัก“ข้าน้อยจะกลับไปนอนห้องพักล่ะนะ ท่านกงกงมีเรื่องอันใดพรุ่งนี้เราค่อยคุยกันเถิด” นางบอกเช่นนั้นแล้วก็จ ้าอ้าวเดินหนีไปอู๋กงกงอ้าปากจะเรียกก็ไม่ทันเสียแล้ว เขาคิดจะไปสอบถามฮ่องเต้ก็มิได้ หากเข้าไปในยามนี้พระองค์อาจทรงพิโรธ ได้แต่ฮึดฮัดแล้วหันไปหาขันทีน้อย “เจ้าดูสิ ข้าจัดการนางอันใดไม่ได้เลย ฝ่าบาทนะฝ่าบาทปล่อยนางออกมาได้อย่างไรกัน? หากนางตั้งครรภ์เล่าจะทำเช่นใด?”“ก็ดีมิใช่หรือขอรับ นางอาจจะมีพระโอรสให้ฝ่าบาทก็ได้”“เจ้าจะบ้าหรือ? ประเดี๋ยวในวังก็วุ่นวายกันอีกควรจะให้พระสนมหรือฮองเฮาตั้งครรภ์จะดีกว่า ข้าล่ะปวดกบาลเสียจริง”ขันทีน้อยเห็นอู๋กงกงบ่นพึมพำอยู่คนเดียวก็ได้แต่ส่ายหน้า “ท่านห้ามฝ่าบาทมิได้หรอกและอย่าเพิ่งไปวุ่นวายกับนางนัก ไม่แน่ว่าหากพระองค์โปรดปรานนางขึ้นมา เราจะกลายเป็นหมาหัวเน่านะขอรับ”“เออ นั่นสิ! ข้าลืมคิดเรื่องนี้ไปเสียสนิท”
