าเปราะบางถึงขนาดรับมือลูกศิษย์ไม่ไหวเชียวหรือ?”
จางอวิ๋นยกยิ้มมุมปาก แววตาแฝงความนัย “อาจารย์ไม่ได้อ่อนแออย่างที่เจ้าประเมินไว้หรอกนะ เข้ามา!”
“หากท่านอาจารย์ยืนกรานเช่นนั้น… ระวังตัวด้วยนะเจ้าคะ!”
อวี่เว่ยสูดลมหายใจเข้าลึก ร่างกายบอบบางพลันสั่นสะท้าน คลื่นพลังวิญญาณสีขาวบริสุทธิ์อันทรงพลังระเบิดออกจากร่าง ม้วนตัวขึ้นเป็นพายุหมุนลูกมหึมาโอบล้อมรอบกาย
พลังงานวายุพวยพุ่งเกรี้ยวกราดจนห้วงอากาศรอบด้านปั่นป่วนบิดเบี้ยว ฝุ่นผงปลิวว่อนคละคลุ้ง
เสื้อคลุมสีขาวของจางอวิ๋นสะบัดพริ้วไปตามแรงลมกรรโชกจนเกิดเสียงดังพั่บๆ ทว่าร่างของเขายังคงยืนหยัดมั่นคงดุจขุนเขา
ทันใดนั้น อวี่เว่ยยกขาขวาที่สวมรองเท้าบูทหนังสีขาวขึ้น พลังวายุขาวรอบตัวไหลบ่าไปรวมจุดอยู่ที่ปลายเท้าของนางจนส่องแสงจ้า
“ท่านอาจารย์ กระบวนท่านี้มีนามว่า… บาทาจักรพรรดิวายุคลั่ง!”
สิ้นเสียงหวาน ร่างของอวี่เว่ยก็เลือนหายไปจากครรลองสายตา กลายเป็นดั่งสายฟ้าสีขาวฟาดเปรี้ยงลงมา ท่อนขาที่อัดแน่นด้วยพลังวายุตวัดกวาดเข้ามาพร้อมพายุหมุนที่คมกริบราวกับใบมีดนับพัน
ขามาไม่ถึง แต่คมมีดแห่งสายลมได้พุ่งเข้าปะทะใบหน้าของจางอวิ๋นก่อนแล้ว
“อานุภาพไม่เลว!”
ฉับพลัน รอบกายจาง
