“ยาที่เปิ่นกงสั่งให้เจ้าไปหา เก็บได้เรียบร้อยดีหรือไม่?” เสิ่นกุ้ยเฟยเมื่อกล่าวถึงยานั้นน ้าเสียงของนางเคร่งเครียดขึ้น“เพคะ หม่อมฉันซ่อนไว้อย่างดี”เสิ่นกุ้ยเฟยพยักหน้า “เสร็จเรื่องพิธีศพแล้ว เราจะต้องเริ่มงานเสียที”เมื่อนางกำนัลทั้งสองถูกสั่งให้ออกจากห้องพระสนมมาได้ นางกำนัลที่นวดขาพระสนมอยู่เมื่อครู่ก็หันมา “ก่อนงานองค์ชายจะเสร็จสิ้น เจ้าก็อย่าลืมทำเหมือนเดิม”“อย่างไรหรือ?” หงซือซือตีเหน้าเซ่อ “เมื่อกี้ข้าแอบงีบหลับไม่ได้ยินว่ามามาหลี่สั่งเรื่องอันใด?”“เจ้านี่แย่จริงเชียว เราถูกสั่งเข้ามาอยู่ในตำหนักหรงซิ่งเพื่อช่วยแอบสืบความจากนางกำนัลตำหนักอื่นนะ ไม่งั้นเราจะต้องไปนอนเรือนอานฉวนกันทำไม? ใต้เท้าเสิ่นก็สั่งนักสั่งหนาเรื่องแค่นี้เจ้าก็ลืมเสียแล้ว” นางกำนัลผู้นั้นบ่นกระปอดกระแปดก่อนจะเดินนำหน้านางไปยังห้องส้วมเบื้องหน้า “ข้านวดตั้งนาน เจ้าสิยืนรอสบาย ข้าไปปลดเบาก่อนล่ะ”หงซือซือกลับไปยังห้องที่มัดมือมัดเท้านางกำนัลตำหนักหรงซิ่งผู้นั้นไว้ ก่อนจะแบกนางใส่หลังมาวางแถวพุ่มไม้แล้วกลับตำหนักร้างไป ไป๋เพ่ยเจินแอบมาหานางที่ตำหนักร้างอีกครา“ข้าล่ะปวดแขนปวดขาไปหมด พักนี้ฝ่าบาททรงดื่มสุราอยู่พระองค์เดียวทำให้พวกข้าต้องยืนเฝ้าจนดึกดื่น”หงซือซือได้ยินเรื่องของพี่สามเช่นนั้นก็นึกเป็นห่วง เขาคงจะเสียใจที่ต้องสูญเสียบุตรชายคนเดียวไป“ทรงเสียพระทัยมากเลยหรือ?”“ข้าดูแล้วก็คงจะหนักเหมือนกัน เจ้าอย่าลืมส
