ยิ้มเย็นชาบนใบหน้า ไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว
หูหยุนซานกลัวว่าเวลายิ่งนานจะยิ่งมีเรื่อง เขาได้รับข่าวว่าย่าหลิวกำลังลอบให้คนหาถุงเก็บของ เพื่อจะได้ย้ายของหนี จึงตะโกนดังๆ ว่า “ตกลงตามนั้น รีบถอยไปเสีย”ย่าหลิวหัวเราะเยาะเบาๆ แล้วถอยไปด้านข้าง
หูหยุนซานและหัวหน้าผู้ดูแลตวนอวี่ชิ่งพร้อมคนอื่นๆ เข้าไปในที่พักทั้งหมด จากนั้นหูหยุนซานโบกมือ ผู้ดูแลหญิงจากสำนักชั้นในหลายคนที่ตามหลังเขามาก็เริ่มเดินเข้าไปค้นหาในห้องทันที
หูหยุนซานยืนกอดอกด้วยรอยยิ้มเย็นชาบนใบหน้า ดวงตาทั้งสองจับจ้องมองผู้ดูแลหญิงเหล่านี้ค้นหา
ไม่นานผู้ดูแลหญิงที่ถูกจัดเตรียมไว้ก็เริ่มค้นตู้เสื้อผ้า รอยยิ้มบนใบหน้าของหูหยุนซานก็ยิ่งเข้มข้นขึ้นทันที
หนึ่งลมหายใจ สองลมหายใจ สามลมหายใจ…
ทุกลมหายใจที่ผู้ดูแลหญิงค้นหาเพิ่มขึ้น รอยยิ้มบนใบหน้าของหูหยุนซานก็ยิ่งเข้มข้นขึ้นอีกหนึ่งส่วน
ผู้ดูแลหญิงค้นตู้เสื้อผ้าเสร็จอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็หันมารายงานว่า “รายงานท่านหัวหน้าผู้ดูแลและท่านผู้ดูแลใหญ่ ไม่พบถุงเก็บของและยาลูกกลอนขอรับ” แต่ดวงตากลับจ้องมองไปที่หูหยุนซาน
เมื่อเห็นมือทั้งสองข้างที่ว่างเปล่าของผู้ดูแลหญิง สีหน้าของหูหยุนซานก็เปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำอย่างฉับพลัน เขาตะโกนอย่างไม่อยากเชื่อว่า “อะไรนะ? ไม่พบเหรอ? หืม!” จากนั้นก็เบือนหน้าไปจ้องเขม็งใส่เฉินซินซือที่อยู่ข้างๆ อย่างดุดัน
ในตอนนี้สีหน้าของเฉินซินซือก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วเช่
