นกัน เมื่อเห็นหูหยุนซานมองมาที่ตน เขาก็รีบวิ่งไปที่หน้าตู้เสื้อผ้าทันที
ค้นหาไปสองสามครั้ง เฉินซินซือก็ไม่สามารถหาพบได้แน่นอน สีหน้าของเขายิ่งเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่นในชั่วพริบตา ปากพึมพำว่า “เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้ ข้าเอาไว้ตรงนี้แน่ๆ”คำพูดของเฉินซินซือแม้จะเบามาก แต่หัวหน้าผู้ดูแลต้วนอวี่ชิ่งเป็นผู้ฝึกฝนรูปลักษณ์มนุษย์ ขอบเขตรูปลักษณ์และยืนอยู่ใกล้ เสียงเบาขนาดนี้จึงไม่อาจหลุดรอดหูของเขาไปได้
สีหน้าของหัวหน้าผู้ดูแลต้วนอวี่ชิ่งก็หม่นลง ขมวดคิ้วอย่างหนัก
“เรื่องนี้แท้จริงแล้วเป็นหูหยุนซานที่สั่งการให้ใส่ร้ายหลิวเหมยเอ๋อร์ ดูเหมือนว่าจะไม่สำเร็จ แต่ยาลูกกลอนหายไป ข้าในฐานะหัวหน้าผู้ดูแลศิษย์ชั้นในย่อมต้องรับผิดชอบ ไม่มีทางเลี่ยงการลาออกเพื่อรับผิด ดูเหมือนว่าหูหยุนซาน จะใช้กลยิงนกสองตัวด้วยลูกเดียว ลงมือกับข้าด้วย ตอนนี้แม้จะจับผู้ดูแลน้อยคนนี้ได้ก็คงไม่ได้คำตอบอะไร หากหายาลูกกลอนไม่เจอ…”
คิดมาถึงตรงนี้ หัวหน้าผู้ดูแลต้วนอวี่ชิ่งก็ส่ายหน้าเบาๆ ถอนหายใจ พึมพำออกมาว่า “ฮ่า! เป็นเรื่องของโชคชะตา ดูเหมือนว่าคราวนี้เหตุการณ์ใหญ่นี้ ข้าคงหนีไม่พ้นชะตากรรมที่จะถูกปลดออกจากตำแหน่ง”
ในตอนนี้ หลี่ลี่เห็นสีหน้าของหัวหน้าผู้ดูแลต้วนอวี่ชิ่งเหมือนเถ้าถ่าน เขายิ้มน้อยๆ ก้าวไปข้างหน้าประสานมือกล่าวว่า “ท่านหัวหน้าผู้ดูแลต้วนไม่ต้องกังวล ศิษย์มีความสามารถพิเศษอย่างหนึ่ง สามารถดมกลิ่นยาเพื่อค้นหาตำแห
