ันที ตามด้วยหูหยุนซานและคนอื่นๆ ที่ติดตามมาอย่างใกล้ชิด
หลี่ลี่เพิ่งเดินมาถึงประตู ก็หยุดฝีเท้าทันที สูดจมูกเบาๆ ดมกลิ่นรอบๆ จากนั้นขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ท่านผู้ดูแลใหญ่ ยาลูกกลอนนี้ไม่ได้ออกไปจากคลังสมบัตินะขอรับ!”
“อะไรนะ? เป็นไปได้อย่างไร?” หูหยุนซาน แค่นเสียงเย็นชาพูด
ผู้ดูแลใหญ่ต้วนอวี่ชิ่งก็แสดงสีหน้าสงสัยเล็กน้อย ตู้กลางนั้นเขาเคยตรวจสอบด้วยตัวเองมาก่อน
หลี่ลี่ไม่สนใจหูหยุนซาน สูดดมอีกครั้ง จากนั้นชี้ไปที่กองอาวุธวิเศษที่กองรวมกันอยู่ แล้วพูดอย่างมั่นใจว่า “ยาลูกกลอนอยู่ตรงนั้น”
“หลี่ลี่ถ้าเจ้ากล้าพูดจาเหลวไหล ข้าจะทำให้เจ้าได้เห็นดี” หูหยุนซานแค่นเสียงเย็นชา ทันใดนั้นก็โบกมือสั่งให้ผู้ดูแลน้อยด้านหลังเดินหน้าไปค้นหา
“พวกเจ้าถอยไปให้หมด ห้ามใครเข้ามา” ผู้ดูแลใหญ่ต้วนอวี่ชิ่งขวางประตูไว้ มองไปที่หูหยุนซานอย่างเย็นชา ที่ไหนเลยจะยอมให้เขาได้สัมผัสกับยาลูกกลอนนี้ แค่นเสียงหนึ่งที จากนั้นเขาก็รีบเดินไปที่ชั้นวางอาวุธวิเศษด้วยตัวเองเมื่อเข้าใกล้ชั้นวางอาวุธ หัวหน้าผู้ดูแลตวนอวี่ชิ่งก็เห็นเงาสีเทาจางๆ จึงรีบเร่งฝีเท้า และพบถุงเก็บของอยู่ท่ามกลางกองอาวุธ
โดยไม่รีรอ หัวหน้าผู้ดูแลตวนอวี่ชิ่งรีบนำสิ่งของทั้งหมดออกจากถุงเก็บของทันที
ขวดยาลูกแล้วลูกเล่าปรากฏต่อสายตา บนนั้นยังมีตราประทับของสำนักยาชัดเจน นี่คือยาที่จัดส่งมาในครั้งนี้นั่นเอง
หัวหน้าผู้ดูแลตวนอวี่ชิ่งดีใจยิ่งนัก หัวเร
