ิงอัน
เมื่อเข้ามาในทะเลโลหิต โอวหยางจั๋วรื่อก็รู้ว่าเจียงผิงอันร้ายกาจเพียงไร เขาต้องยอมรับว่าการพิชิตเจียงผิงอันในกระบวนเดียวแทบเป็นไปไม่ได้เลย
แต่ก็ยังยื้อเวลาได้
เจียงผิงอันผู้นี้สู้กับเซียนคนก่อนตั้งเนิ่นนาน น่าจะเหนื่อยล้าถึงขีดสุดแล้ว ซึ่งเมื่อถึงสภาวะนี้ พลังต่อสู้ก็จะถดถอย ไม่ช้าก็เร็ว เขาจะกำจัดอีกฝ่ายได้
จริงของเขา ศึกอันเข้มข้นทำให้เจียงผิงอันแตะปราชิดขีดจำกัดโดยเฉพาะช่วงท้ายเมื่อใช้ ‘สังสารวัฏ’ กับเซี่ยเปิ่นจวินที่ทำให้พลังวิญญาณเสี้ยวสุดท้ายของเขาเหือดหาย
“เจ้าเคยสู้กับผู้ฝึกตนที่บรรลุสภาวะหลงลืมตนหรือไม่?” จู่ ๆเจียงผิงอันก็ปริปาก
โอวหยางจั๋วรื่อขมวดคิ้ว “หมายความเช่นไร?”
“ดูจะไม่เคย” จู่ ๆ เจียงผิงอันก็หลับตาลง ขณะนี้ บรรยากาศของเขาแปรไปราวคนละคน จิตสังหารอันน่าสะพรึงกลัวหลากทะลักเยี่ยงภูเขาไฟปะทุ ยอดสมบัติปีกเทพยดาเบื้องหลังเขาแปรสู่สีเลือด
กาลก่อนในโลกใบน้อยของราชินีปีศาจ เจียงผิงอันต่อสู้ละเลงเลือดเป็นปี ๆ ในสมรภูมิจำลอง ระหว่างนั้นเขาก็ผสานสภาวะหลงลืม
ตนเข้ากับจิตสังหาร สามารถต่อสู้ฆ่าฟันได้โดยอาศัยเพียงสัญชาตญาณ ไร้จำเป็นต้องคอยควบคุมตนเอง
ต่อให้เขานอนหลับไป ต่อให้วิญญาณพินาศสลาย ร่างของเขาก็ยังสู้ต่อได้
ขณะนี้ โอวหยางจั๋วรื่อตกตะลึงเมื่อพบว่าจิตสังหารจากตัวเจียงผิงอันยิ่งทวีความน่าสะพรึงกลัว พลังโจมตีแข็งแกร่งขึ้นกว่ากาลก่อนอีก!
“ก่อนหน้านี้เจ้ามิได้ใช้พลังเต็ม
