ระหว่างเสวยพระยาหารฮ่องเต้สั่งให้นางไปยืนอยู่เยื้องไปข้างหน้าพระองค์เล็กน้อย ทรงสังเกตว่านางคอยชำเลืองมองพระองค์อยู่บ่อยครั้ง ผิดวิสัยนางกำนัลผู้น้อยทั่วไปที่มักจะไม่กล้าเงยหน้ามองหลังเสวยเสร็จทรงเอ่ยถามชื่อนาง นางกำนัลตัวน้อยสะดุ้งเพราะกำลังคิดว่าฮ่องเต้คิดจะทำสิ่งใดกับนางกันแน่ นางรู้ว่าพระองค์มองนางด้วยสายตาที่แตกต่างจากการมองข้าราชบริพารผู้อื่น แต่ยามนี้นางยังปลีกตัวหนีไม่ได้“หม่อมฉันชื่อ ไป๋เพ่ยเจิน เพคะ”“อืม เจ้าไปดูน ้าอาบให้ข้าทีว่าอุ่นพอดีหรือยัง”“เพคะ” นางเดินเข้าไปในห้องบรรทม ด้านข้างถูกแบ่งเป็นห้องอาบน ้า ไอร้อนกรุ่นกระจายขึ้น นางแตะปลายนิ้วเข้ากับน ้าแล้วค่อยๆ จุ่มลงไปทั้งมือ เมื่อเห็นว่าไม่ร้อนจนเกินไปก็เดินกลับไปกราบทูล“คนอื่นออกไปรอข้างนอก ให้ไป๋เพ่ยเจินอยู่ปรนนิบัติเจิ้นคนเดียวก็พอ”เมื่อคนอื่นออกไปหมดแล้วหงซือซือได้แต่หันรีหันขวาง นางไม่เคยรู้ว่านางกำนัลที่ต้องปรนนิบัติอ่องเต้ในห้องอาบน ้าต้องทำสิ่งใดบ้าง?“จะยืนอยู่อีกนานไหม? มาถอดเสื้อผ้าให้เจิ้นที”นางจำใจต้องเดินตัวแข็งทื่อเข้าไปยังร่างที่ยืนกางแขนอยู่หน้าอ่างอาบน ้า ช่วยถอดสายรัดเอวและเสื้อตัวนอกออก“ถอดให้หมด” สายตาคมกริบตวัดมองนางและก้มลงมองเสื้อและกางเกงตัวในที่เหลือ หงซือซือยืนตะลึงทำตาปริบๆ ก่อนที่จะเบี่ยงเบนสายตาไปที่อื่นแล้วค่อยๆ ถอดเสื้อกับกางเกงของฮ่องเต้ออก ร่างเปลือยกำยำสูงใหญ่ของหมิงเฟยหลงทำให้ หงซือซ
