ชายหนุ่มร่างใหญ่เก็บป้ายประจำตำแหน่งอันเล็กนั้นสอดเข้าใต้หมอนแล้วก็ล้มตัวลงนอนก่อนจะสั่งให้นางกำนัลดับตะเกียงโดยเหลือแสงตะเกียงด้านนอกห้องบรรทมไว้เพื่อให้สะดวกหากมีเหตุฉุกเฉิน หงซือซือได้แต่ยืนรอให้พวกนางจัดการทุกสิ่งรอบข้างให้เรียบร้อยก่อนที่หม่าหลันฮวาหันมาบอกให้นางเข้าห้องนอนเล็กไป ห้องนี้มีไว้เพื่อให้ผู้ที่เข้าเวรดูแลฮ่องเต้ในแต่ละคืน ห้องนี้เดิมมีเตียงเล็กเพียงสองเตียง ยามนี้เพิ่มเตียงสำหรับไป๋เพ่ยเจินอีกหนึ่งรวมเป็นสาม“เพ่ยเจิน เจ้าเห็นหรือเปล่าว่าฮ่องเต้เก็บสิ่งใดไว้ใต้หมอน?” หม่าหลันฮวาที่สายตาเริ่มสั้นลงทำให้มองไม่เห็นชัดเจนนัก“น่าจะเป็นป้ายไม้อันเล็กๆ น่ะ มิใช่ของล ้าค่า”“แต่ข้าว่าอาจจะสำคัญสำหรับฮ่องเต้มากเทียวปกติข้ามิเคยพระองค์เก็บสิ่งใดไว้ใต้หมอนแม้แต่ครั้งเดียว” คำบอกเล่าของหม่าหลันฮวาทำเอาหงซือซือกลอกลูกตา ‘เขาเก็บป้ายตำแหน่งของข้าไว้ใต้หมอน คงจะฝังใจกับจอมยุทธ์หงมาก อย่าบอกนะว่าเขาคิดจะไปตามหาน้องหงคนนั้น’ครั้นออกเวรก่อนฟ้าสางหงซือซือรีบออกไปหาไป๋เพ่ยเจินที่ตำหนักฮองเฮา บอกให้นางรู้ตำแหน่งหน้าที่ใหม่ในตำหนักเป่าฉี“ไอ้หยา! ข้านี่นะ ได้เข้าไปทำงานในห้องพระบรรทมของฮ่องเต้”“ใช่! เจ้าจะตกใจอะไรนักหนา”“นี่เจ้าจิ้งจก เจ้าไปทำสิ่งใดมาหรือ? แค่ข้าได้เข้าไปกวาดลานสวนที่ตำหนักเป่าฉีก็ดีใจนักหนาแล้ว เจ้าไม่รู้หรือว่านางกำนัลผู้อื่นที่เคยประจำอยู่ตำหนักฮองเฮาเคราะห์ร้ายกว่าข้าไ
