ม่รู้เท่าไหร่ พวกนางต่างต้องไปอยู่โรงซักล้าง บางส่วนยังต้องไปคอยเทถังส้วม”“แล้วเหตุใดเจ้าจึงได้มาอยู่ตำหนักเป่าฉีเพียงผู้เดียวเล่า?”“ตอนที่ข้ากำลังเดินเข้าแถวจะไปอยู่โรงซักผ้า จู่ๆอู๋กงกงก็วิ่งไปเรียกหาข้าอยู่ในแถวแล้วบอกว่า ฮ่องเต้ทรงให้ข้าไปทำงานที่ตำหนักเป่าฉีน่ะสิ ข้าเองก็ไม่เคยถามอู๋กงกงว่าเพราะเหตุใดฮ่องเต้ถึงทรงมีพระเมตตาต่อข้า” ไป๋เพ่ยเจินนั่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง “หรือว่าจะเป็นเพราะครั้งนั้นที่เจ้าเคยแปลงโฉมเป็นข้าคราวแรก ตอนที่ข้าวิ่งกลับไปฮ่องเต้ทรงทักข้า แน่เลยเพราะครั้งนั้นเป็นครั้งแรกที่ฮ่องเต้ทรงสั่งให้ข้าเงยหน้า”หงซือซือเสียวสันหลังวาบ หากนางยังคงแปลงโฉมเป็นไป๋เพ่ยเจินต่อไปและยังวนเวียนรับใช้อยู่ในห้องพระบรรทมอาจจะถูกมังกรขาวเจ้าเล่ห์จับได้ในสักวัน “ถ้าเช่นนั้นข้าจะแปลงเป็นนางกำนัลอยู่ที่ตำหนักฮองเฮาแทนเจ้า ส่วนเจ้าก็ไปรับใช้ฮ่องเต้ก็แล้วกันเพราะข้าอยู่ที่นั่นคงจะไม่อาจปลีกตัวออกไปสืบสิ่งใดได้”“อืม…ข้าเห็นด้วย” ไป๋เพ่ยเจินก็เองนึกหวาดหวั่นหากหงซือซือถูกฮ่องเต้จับได้ชีวิตน้อยๆ ของนางก็ไม่น่าจะรอดเช่นเดียวกัน เมื่อแสงตะวันเริ่มสาดส่องไป๋เพ่ยเจิน ตัวจริงก็กลับไปที่เรือนพักนางกำนัล ส่วนหงซือซือที่แปลงเป็นไป๋อ้ายฉิงอยู่เฝ้าตำหนักเสียนเหลียงของอดีตฮองเฮาเริ่มออกไปหาข่าวตามที่ไป๋เพ่ยเจินแนะนำ“เจ้าจิ้งจก หากอยากได้ข่าวเร็วไวต้องไปที่เรือนอานฉวนนะ”ขันทีและนางกำนัลที่ว่างงานมักจะไ
