เสียงกังวานทั่วบริเวณ ทำให้นางเลิ่กลั่กเล็กน้อยเพราะไม่คิดว่าตัวเองจะพลาดลุกขึ้นมาในตอนที่ขบวนคนเหล่านี้ยังไม่ผ่านไป นางค่อยๆ ก้าวเข้าไปอย่างระมัดระวัง พยายามก้มหน้าเอาไว้เพราะการสบตาคนผู้นี้อาจจะทำให้นางถึงจุดจบได้“เจ้าเคยอยู่ตำหนักฮองเฮาใช่หรือไม่?”“เพคะ” นางก้มหน้าลงให้มากกว่าเดิมเพื่อหวังให้เขาลดละความสนใจ ทว่าฮ่องเต้กลับเอ่ยประโยคชวนตระหนกออกมา “อู๋กงกงต่อไปให้นางไปรับใช้ในห้องบรรทมตำหนักเป่าฉี” หงซือซือเงยหน้าอ้าปากค้างอยู่ครู่หนึ่ง เหมือนว่าหมิงเฟยหลงจะทรงรู้พระองค์ใบหน้านั้นก้มน้อยๆ คล้ายกับรอจ้องหน้านางอยู่ เมื่อสบตากับนางก็ทรงจำได้ว่านางคือผู้ที่พบครั้งแรก มิใช่คือนางกำนัลที่พบครั้งที่สอง ที่สำคัญรู้สึกคุ้นเคยกับนางเจอกันหลายครั้ง “เริ่มตอนนี้เลย เจ้าเดินตามเจิ้นมา”อู๋กงกงได้ยินดำรัสของฮ่องเต้ก็หันไปขยิบตาให้กับนางกำนัลผู้แสนโชคดี ยากนักหนาที่จะได้เลื่อนจากการวาดลานสวนไปทำงานรับใช้ในห้องบรรทม แม้นางจะเป็นนางกำนัลที่ไร้ขั้นในยามนี้ก็ไม่แน่ว่านางกลายอาจจะกลายเป็นคนโปรดของฮ่องเต้และได้รับรางวัลจำนวนมากเช่นเดียวกับเหล่านางกำนัลและขันทีประจำห้องบรรทมที่ได้รับอยู่บ่อยๆ ไป๋เพ่ยเจินตัวปลอมยอบกายรับคำสั่ง ‘ดาวเคราะห์โคจรมาในชะตาข้าซะแล้ว อุตส่าห์พยายามอยู่ห่าง เจ้ามังกรขาวเจ้าเล่ห์ก็มองเห็นข้าจนได้’หงซือซือเดินต่อท้ายขบวนจนกระทั่งองครักษ์ทั้งหลายไปยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู ผู้ที่ตามเสด
