ังล้วงเอาตั๋วแลกเงินห้าสิบตำลึงพับใส่มือมามาหลี่เมื่อหญิงวัยกลางคนผู้นั้นเห็นมูลค่าของนมือจึงพยักหน้า“ได้! ดีเหมือนกัน ที่ตำหนักนี้ยิ่งไม่มีคนเต็มใจจะมาดูแลอยู่ด้วย ไม่มีเจ้านายก็ไม่มีผู้ใดอยากจะมาทำความสะอาด” การดูแลตำหนักร้างย่อมสิ้นไร้โอกาสจะสร้างความดีความชอบต่อหน้าเจ้านายซึ่งอย่างน้อยก็อาจจะได้เงินรางวัลในการปรนนิบัติบ้าง แต่ละปีนางกำนัลและขันทีแต่ละตำหนักก็จะได้แตะเอียกันจำนวนมาก คนที่โชคร้ายต้องดูแลตำหนักร้างก็จะหมดโอกาสได้ซองแดงที่หนาๆ เมื่อมีผู้ขันอาสามาดูแลตำหนักที่ถูกทอดทิ้งแห่งนี้จึงทำให้มามาหลี่ถูกใจยิ่งนัก“เฮ้อ! ไม่รู้เมื่อใดจึงจะมีฮองเฮาพระองค์ใหม่?หากตำหนักนี้มีฮองเฮาอีกครั้งเมื่อนั้นแหละจึงจะถือว่าฟ้าเปิดสำหรับเจ้า” ไป๋เพ่ยเจินตัวจริงส่ายหน้า นางได้ยินเหล่านางกำนัลที่ตำหนักเป่าฉีซุบซิบกันว่ากุ้ยเฟยได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้ยิ่งกว่าผู้ใด หากนางกลายเป็นฮองเฮาจริงก็ย่อมนำเอานางกำนัลจากตำหนักเดิมมาด้วยอยู่ดี นางก็คงไม่มีวาสนาได้รับใช้ฮองเฮาเป็นแน่เมื่อมามาหลี่ที่ดูแลตำหนักร้างแห่งนี้ยอมรับให้นางอยู่แล้ว ที่โชคดียิ่งกว่านั้นเรือนพักด้านหลังยังมีห้องพักของนางกำนัลที่ใหญ่โต“โอ…นางกำนัลประจำตัวฮองเฮาอยู่หรูหราเช่นนี้เลยหรือ? ข้าต้องนอนห้องละแปดคน นี่นอนแค่ห้องละสองคนเอง เตียงก็ไม่ต้องนอนเบียดกันด้วย เจ้ามานอนเป็นเพื่อนข้าได้เลยเทียว”หงซือซือพยักหน้าหงึกๆ ดีเหมือนกันนางจะ
