กวันก่อนที่นั่นไม่มีคนเข้าไปวุ่นวายแล้ว ห้องด้านในน่าจะแอบหลับนอนได้ ข้าจะไปสืบดูว่าเจ้าพอจะแปลงกายเป็นคนผู้ใดได้บ้าง? ส่วนเรื่องอาหารของเจ้าข้าจะเอาส่งเอง”“ตกลงจะให้ข้าเรียกเจ้าว่าอย่างไร?”หงซือซืออึกอักอยู่ครู่หนึ่ง นามของนางนั้นหากบอกไปเกรงว่าจะมีคนรู้มากขึ้น เจ้าของสำนักคุ้มภัยกรอกตาไปมา มองเห็นจิ้งจกสีขาวเกาะติดอยู่ผนัง“จิ้งจก”“อะไรนะ?”“เจ้าเรียกข้าว่าจิ้งจกก็แล้วกัน”“ได้! ถ้าอย่างนั้นเจ้าต้องปล่อยข้าไปเอาชุดนางกำนัลที่ห้องมาให้เจ้าใส่ก่อน”“ไม่ได้! หากเจ้าคิดจะหักหลังข้าไปตามคนมาจับข้าก็แย่น่ะสิ ให้ข้าไปเอง” หงซือซือถอดชุดองครักษ์ให้ไป๋เพ่ยเจินใส่ไว้ก่อน ส่วนตนเองก็สวมชุดนางกำนัลไปยังห้องพักของนางแล้วหยิบเสื้อผ้ามาให้นางใส่อีกชุดเมื่อนางเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว ทั้งสองก็ลอบออกไปยังตำหนักร้างของฮองเฮา“ข้าได้ยินว่าที่นี่มีคนมาทำความสะอาดสัปดาห์ละครั้ง ข้าจะแอบนอนอยู่ ข้างใน เจ้ารีบคิดหาวิธีเร็วเข้าเถิด”“มีคนมาทำความสะอาดสัปดาห์ละครั้งงั้นหรือ?อา…ข้านึกออกแล้ว” หงซือซือจึงแปลงโฉมไป๋เพ่ยเจินเสียใหม่ให้ใบหน้าแตกต่างจากเดิมเล็กน้อย แล้ว แสร้างลากนางไปหามามาหลี่ที่ดูแลตำหนักเดิมของฮองเฮาแล้วร้องห่มร้องไห้วิงวอนให้มามาหลี่ผู้นั้นช่วยรับไป๋เพ่ยเจินไว้“มามาหลี่นางทำงานอยู่ข้าที่ท้ายตำหนักเป่าฉีแต่ว่านางโดนดุหลายครั้งแล้ว ท่านช่วยรับนางไว้ทำความสะอาดตำหนักนี้ด้วยเถิด” ไม่พูดเปล่าทว่าหงซือซือย
