็รับมือจะไม่ไหวแล้ว ขืนมีเยอะเหมือนพี่สามเห็นทีคงปวดหัวแย่”คุณชายสามถลึงตาให้น้องชาย “ไม่ต้องมาแขวะข้า ข้าอยากจะมีเยอะๆ แบบนั้นที่ไหนกันเล่า? บางทีก็จำใจต้องรับมาต่างหาก”“ท่านรับมาแล้วก็ไม่จำเป็นต้องเก็บไว้เองก็ได้นี่?แจกจ่ายให้น้องๆ คนอื่นๆ ที่ยังไร้คู่บ้างก็ได้” ท่านอ๋องเก้าปรายตาดูพี่ชาย นึกถึงตอนที่ฮ่องเต้รับองค์หญิงหานซู่ลี่จากแคว้นเว่ยเอาไว้ แต่เพราะโดนนางหลอกลวงจึงมายัดเยียดให้กับน้องชาย“อืม….เจ้าพูดเช่นนี้ คราวหน้าข้ารับเพียงฮองเฮาไว้ผู้เดียวเท่านั้น นางมีผู้ส่งนางสนมมาเพิ่มอีกข้าจะส่งไปให้น้องชายที่เหลือแน่นอน” ฮ่องเต้เคยเจ็บใจที่ตนถูกโฉมงามอันดับหนึ่งแห่งแผ่นดินอย่างองค์หญิงหานซู่ลี่แอบกินยาให้ตัวอ้วนใหญ่จนพระองค์ไม่กล้ารับไว้เป็นพระสนม ต้องพลาดส่งคนงามไปให้กับท่านอ๋องเก้า แต่ก็อดยินดีด้วยไม่ได้ที่ได้เห็นทั้งคู่รักใคร่ปรองดองอยู่กันอย่างมีความสุข “น้องหง แล้วเจ้ามีสตรีในดวงใจหรือยัง?”หงซือซือสะดุ้งคุยกันเรื่องเหล่าสตรีวังหลังอยู่ดีๆเหตุใดจึงวกมาที่นางได้จอมยุทธ์หงรีบส่ายหน้า “ข้ายังไม่มี”“ดีแล้ว! ให้ข้าแนะนำสตรีดีๆ ให้กับเจ้าดีหรือไม่?”ฮ่องเต้หมายมั่นปั่นมือว่าวันข้างหน้าจะเลือกภรรยาให้น้องรักคนนี้ด้วยตนเอง พร้อมจัดสมรสพระราชทานให้เสียด้วยเพื่อแสดงความจริงใจ น้องหงคงจะซาบซึ้งใจในมิตรภาพของเขาเป็นแน่“มะ ไม่ต้องก็ได้ขอรับ ข้าคิดว่าปล่อยให้เป็นเรื่องของโชคชะตาวาสนาเถิด”“ฮ่าๆ
