ัวฟ้าสูงแผ่นดินต ่าเอ่ยเย้าหงซือซือนั่งลงก่อนใครนางกวักมือเรียกเสี่ยวเอ้อมาสั่งอาหาร “เอาผัดผักรวม แพะตุ๋นน ้าแดง” นางหันไปมองเพื่อนร่วมโต๊ะ “พวกท่านสั่งเอาเองเถิดข้าได้ของที่ชอบแล้ว” คุณชายสามอมยิ้มหันไปยื่นแผ่นรายการอาหารให้น้องสะใภ้ หานซู่ลี่สั่งอาหารอีกสามรายการที่สวามีนางชอบ“น้องสะใภ้เจ้าสั่งอาหารที่พี่สามีชอบบ้าง อย่ามัวเอาใจแต่เจ้าเก้า”“ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าท่านชอบสิ่งใดเล่า?”“ไม่เป็นไร ข้ากินแพะตุ๋นน ้าแดงกับน้องหงก็ได้แค่นี้อาหารก็เต็มโต๊ะแล้ว ประเดี๋ยวกินไม่หมดเสียดายแย่” หานซู่ลี่กับหงซือซือหันไปมองฮ่องเต้อย่างแปลกใจ มิใช่อาหารบนโต๊ะเสวยของฮ่องเต้แต่ละมื้อมีนับร้อยอย่างหรือ? เหตุใดจึงกล้าเอ่ย คำว่าเสียดายอาหารออกมาได้?“คืนนี้มีจอมยุทธ์ผู้งดงามจะมารำกระบี่ให้พวกเราชมเป็นขวัญตาถือว่าเปลี่ยนบรรยากาศ ปกติได้ดูแต่สาวงามร่ายร ่าข้าเองก็เบื่อเต็มทีแล้ว” ฮ่องเต้หัวเราะร่วน หงซือซือมองเขาด้วยสายตาฉงน นางคิดว่าฮ่องเต้ผู้นี้ชายานับร้อยสนมนับพันน่าจะสำเริงสำราญกับโฉมงามที่รุมล้อมอย่างระเริงใจ เขาหันมาเห็นสายตากังขา “น้องหงเจ้าไม่เชื่อข้าหรือ? นี่ข้าพูดจริงนะ การมีสาวงามรุมล้อมบางทีมิใช่โชคดีเสมอไปอาจจะเป็นเคราะห์ร้ายได้ด้วย”“สำหรับข้ามีน้องหญิงเพียงผู้เดียวก็พอแล้ว”ท่านอ๋องเก้าหันไปโอบไหล่ยิ้มกว้างให้ภรรยา หานซู่ลี่หันมายิ้มหวานตอบสามี ทาบมือบนหลังมือที่เขาอีกข้าง “แค่นางคนเดียวข้าก
