วว่านางเป็นนินจาและกำลังตั้งครรภ์จึงสั่งห้ามมิให้นางรับงานอีก แต่ว่าหากมีเหตุเหลือบ่ากว่าแรงหงซือซือก็ยังหวังจะให้เพื่อนรักมาช่วยนางอยู่ดีเพราะผู้ที่จะมีฝีเท้าเบาดุจขนนก เร้นกายได้อย่างหมดจดพี่เพียงนินจาผู้นี้เท่านั้นกว่าสตรีทั้งสองจะชมสินค้าที่มีผู้นำเอามาวางจำหน่ายได้จนหมดทุกเจ้าก็เป็นยามตะวันจะลับขอบฟ้า ท่านอ๋องเก้ากับคุณชายสามที่ตระเวณพูดคุยกับจอมยุทธ์รอบๆ โรงเตี๊ยมเพื่อหาข่าวเริ่มรู้สึกหิวจึงเดินกลับมาตามหาพราชายากับจอมยุทธ์หง“น้องหญิงเจ้าได้อะไรมาบ้าง?” อ๋องเก้าเดินเข้าไปใกล้ภรรยาเห็นนางกำลังลูบคลำห่อผ้าเล็กๆ ในมืออย่างมีความสุข“ความลับเจ้าคะท่านพี่ ข้าตามหาของสิ่งนี้มานานแล้ว นับว่ามีวาสนาที่มาเจอที่นี่” นางเก็บห่อผ้านั้นเข้าไปไว้ในสาบเสื้อ “ท่านพี่คงหิวแล้วล่ะสิเจ้าคะ”“ใช่! หิวจนกินเจ้าได้ทั้งตัวเชียว” เขาเอียงคอมาพูดข้างหูภรรยา ดวงตาวับวาวนั้นคล้ายหมายถึงเรื่องอาหาร“คืนนี้คืนสุดท้ายที่เราจะพักที่นี่แล้วนะเจ้าคะ”นางช้อนตาขึ้นมองสามีด้วยนัยเดียวกัน “ท่านพี่ไม่คิดจะพักผ่อนใช่หรือไม่?”“หากมีเจ้า ก็ไม่รู้ว่าจะได้พักเต็มที่ไหม?” อ๋องเก้าอมยิ้มน้อยๆ ทำเอาคุณชายสามที่เดินนำหน้าไปไม่ไกลได้ยินประโยคหยอกเอินระหว่างสามีภรรยาถึงกับแกล้งไอ“แค่กๆ พวกเจ้าเบาๆ หน่อย เห็นใจคนโสดบ้าง”“ท่านน่ะรึ?” สองสามีภรรยาอุทานออกมาพร้อมกัน“เฮ้อ! หากท่านโสดทั้งห้าแคว้นคงจะไร้คู่เสียแล้ว” น้องสะใภ้ที่ไม่กล
