้าอย่าโกรธข้าเลยนะน้องหง ว่าแต่เจ้าได้ห้องนอนใหม่อยู่ตรงไหนหรือ?”หงซือซือที่กำลังยกน ้าแกงขึ้นดื่มแทบจะพ่นพรวดออกมา ‘ยังอยากจะรู้อีกว่าข้านอนอยู่ห้องไหน? อย่าหวังเลยว่าข้าจะให้เข้าไปห้องนอนของข้า’ นางแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินแล้วดื่มน ้าแกงต่อท่านอ๋องเก้าหันมาชะโงกหน้าสนทนากับพี่ชาย“กินข้าวเสร็จแล้วข้ามีเรื่องจะเล่าให้ท่านฟัง”“อืม…” พี่สามเร่งมือพุ้ยข้าวเข้าปาก เขาคีบอาหารมาวางบนถ้วยข้าวของจอมยุทธ์หง “เจ้าเองก็รีบกินเข้าเถิดน้องหง อีกสักหน่อยพวกจอมยุทธ์ที่มาพักที่นี่จะเริ่มประลองกันแล้ว”หงซือซือลืมไปเสียสนิทว่า ช่วงเช้าจะเป็นช่วงที่เหล่าแขกที่มาพักที่นี่จะออกมาประลองยุทธ์กัน วิทยายุทธ์ของคนทั่วหล้าที่ว่ายอดเยี่ยมก็จะได้เห็นกันที่นี่ ที่นางต้องการจะมาก็เพื่อเก็บเกี่ยวความรู้เหล่านี้ขณะเดียวกันก็กำลังรอคนผู้หนึ่ง“ข้าลืมไปเสียสนิท ทุกคราที่มาที่นี่ต้องได้ดูการประลองจึงจะคุ้มค่า” นางเงยหน้าขึ้นสบตากับพระชายาหาน หงซือซือกินข้าวต้มไปจนหมดชามแล้ว พี่สามจึงเลื่อนถ้วยยาแก้ไขที่เสี่ยวเอ้อนำมาส่งให้กับนาง“เจ้าต้องกินยาให้เรียบร้อยก่อน ข้าจึงจะวางใจ”หงซือซืออึกอักเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าฮ่องเต้มีความห่วงใยตนอย่างจริงใจจึงยกถ้วยยาขึ้น “ขอบคุณพี่สามที่ห่วงใย”“พวกเจ้าสองคนไปดูการประลองเถิด ข้ามีเรื่องจะปรึกษากับพี่สามสักครู่”เห็นอ๋องเก้าเอ่ยอนุญาตให้พราชายาคนงามไปกับจอมยุทธ์หนุ่มน้อยง่ายดายเช่นนั้น ฮ่องเ
