เขากลับบอกให้เสี่ยวเอ้อไปนำเหล้าที่แพงที่สุดมาอีกหนึ่งไห “เจ้าไม่ต้องเดินไปเดินมาหลายรอบ เอาเหล้าแพงที่สุดมาให้ข้าอีกหนึ่งไห ประเดี๋ยวข้าจะได้เงินข้าออกแรงเดินเจ้าสักหนึ่งตำลึงดีหรือไม่?”“ดีขอรับ!” เสี่ยวเอ้อยิ้มกว้าง รายได้ที่นี่แพงกว่าที่อื่นอยู่แล้ว อีกทั้งเงินพิเศษที่บรรดาแขกให้เพิ่มก็ล้วนจ่ายกันหนักทั้งสิ้น“พี่สาม ข้าว่าแค่นี้ก็พอแล้วกระมัง ข้าเกรงว่าพรุ่งนี้ท่านจะลุกไม่ไหวเอาน่ะสิ”“เจ้าอย่าขัดคอข้าเลย ข้าตั้งใจหนีมาพักผ่อนโดยเฉพาะ ไปที่ใดก็ไม่เหมือนที่นี่” เขาพูดพลางรินสุราให้นางและตนเองอีกคนละหนึ่งจอก “ดื่มฉลองมิตรภาพของเราน้องหง ข้าพี่สามยินดีจะช่วยเหลือเจ้าทุกเมื่อหากเจ้ามีภัย” เมื่อเริ่มเมาจากเคยเรียกจอมยุทธ์หงก็เริ่มเปลี่ยนไปหงซือซือที่เมาเช่นกันได้ยินเช่นนั้นก็เอ่ยเย้า “พี่สาม ยามข้าต้องการความช่วยเหลือจะให้ข้าไปเรียกหาท่านที่ใดกันเล่า? ในเมื่อท่านบอกเองว่าที่บ้านท่านคนมากมายยุ่งเหยิงยิ่งนัก”หมิงเฟยหลงตบโต๊ะดังปัง! ลุกขึ้นยืนก่อนจะล้วงเอาหยกที่พกไว้ออกมา “นี่คือหยกประจำตัวของข้าหากเจ้าเดือดร้อนถือมันไปพร้อมจดหมายบอกข้าว่าเจ้าต้องการสิ่งใด บ้านเลขที่ 88 ตรอกข้างบ่อนร ่ารวยจะมีคนของข้าเฝ้าอยู่”เมื่อเขายื่นมาต่อหน้าหงซือซือก็รับเอาไว้ “ดีๆ ข้าจะจำคำพูดท่านไว้ หากข้าไปขอความช่วยเหลือแล้วท่านไม่ออกมา ข้าจะถือว่าท่านเป็นลูกเต่าหลังไม่มีลวดลาย”คุณชายสามนั่งลงอีกครั้ง ยกสุราขึ้
