นกระดกอีกจอก “ทำไมต้องเป็นลูกเต่าหลังไม่มีลวดลายเล่า?”นางเอานิ้วมือชี้จนแทบจะทิ่มหน้าเขาเพราะเริ่มทรงกายไม่อยู่ “ก็เพราะทั้งหัวหดและลื่นไหล ไม่มีความกล้าหาญที่จะเป็นตนเองน่ะสิ ลวดลายของเต่าน่ะมันไม่เหมือนกันหรอกนะรู้ไหม? นั่นคือเอกลักษณ์ของตัวมันเอง”“อ้อ!” เขาเอานิ้วชี้มาจิ้มกับนิ้วชี้ของนางที่ค้างอยู่กลางอากาศ “แล้วเจ้าเล่าน้องหง? หากข้าต้องการความช่วยเหลือจะไปตามหาเจ้าได้ที่ใด?”หงซือซือได้ยินเช่นนั้นก็ตบโต๊ะดังปัง! เช่นกัน แต่นางไม่สามารถยืนขึ้นได้ไหว นางล้วงเอาป้ายไม้สีดำอันเล็กขนาดยามสามชุ่นออกมา “หากท่านต้องการความช่วยเหลือจากข้าก็จงไปที่สำนักคุ้มภัยหงส์ไฟเอาจดหมายและป้ายประจำตัวข้าไปแจ้งไว้ได้”“ดีๆ หากเจ้าไม่ออกมาช่วยข้า ข้าจะถือว่าเจ้าเป็น…เป็น…เป็นอะไรดี?”จอมยุทธ์หนุ่มน้อยแหงนหน้าขึ้นหัวเราะร่วน“ฮ่าๆ ข้ายินดีเป็นหมูโง่ให้ท่าน ด่าทอ ดีหรือไม่?”“ได้! เช่นนั้นข้าจะให้เจ้าเป็นหมูโง่ หากเจ้าผิดสัญญา”เมื่อฤทธิ์สุรามากพอที่จะทำให้คนทั้งคู่หลงลืมตนฮ่องเต้หมิงก็เริ่มรำพึงรำพันความทุกข์ใจในเรือนหลังใหญ่ของตนให้น้องหงได้ฟัง นางได้แต่ตบบ่าปลอบใจเมื่อได้รับรู้ว่าเขารู้สึกอ้างว้างเดียวดายเพียงใด “ข้าไม่อยากเป็นเช่นนี้ แต่เพราะโชคชะตาผลักดันทำให้ต้องรักษาชีวิต หากไม่ยอมทำ ข้าก็ต้องให้ผู้อื่นเอาชีวิตข้าไปเสีย เจ้ารู้หรือไม่? ยิ่งอยู่สูงยิ่งต้องโดดเดี่ยว หากไม่มีน้องห้าข้าก็คงไม่อาจดำรงสติต
