ที่ใดกัน?บันทึกเรื่องของท่านพ่อกับอาจารย์ของท่านไว้ด้วยขนาดข้าก็ยังไม่เคยรู้เรื่องพวกนี้มาก่อน”“ตรอกคนโฉดไงเล่า? เจ้าไม่เคยไปหรือ? คราวนั้นข้ายังเห็นเจ้ามีผงเหม็นสาบของเจ้าผีไร้หลุมอยู่เลยมิได้ซื้อจากตรอกนั่นหรือไร?”สายตาของหงซือซือยังไม่ละไปจากหนังสือเล่มนั้น “ข้าพบเจ้าผีไร้หลุมเพราะตกลงขนของให้มันต่างหากเล่า? จึงได้ซื้อยานั้นโดยบังเอิญ” นางเงยหน้าขึ้นดูสหาย “เจ้าผีไร้หลุมคิดจะไปเปิดกิจการที่แคว้นจิน จึงมาจ้างข้าให้เริ่มขนส่งยาประหลาดของมันไปส่งลูกค้าน่ะสิ”“อ้อ!” พราชายาก้มมองดูหน้าที่หงซือซือเปิดค้างไว้ “หากในนี้เขียนไว้ว่าบิดาของเจ้าอาจจะเป็นเชื้อพระวงศ์ แล้วเกิดข้อสันนิษฐานนี้เป็นจริง เจ้าไม่คิดบ้างหรือว่าบิดาของเจ้าอาจจะเคยเผชิญเคราะห์กรรมบางอย่างจนต้องปกปิดตนเองเร่ร่อนอยู่เช่นนี้”นินจาสาวกับเจ้าของสำนักคุ้มภัยสบตากันสัญชาตญาณของนักสืบในตัวพวกนางเริ่มคุกรุ่นอีกครั้ง “ซือซือ ข้าว่าเรื่องนี้ต้องน่าสนใจอย่างแน่นอน”“หากข้ากลับไปสอบถามท่านพ่อ เห็นทีท่านคงจะไม่เปิดปากเป็นแน่”“พี่อี้เทียนเล่า? พี่ชายของเจ้าฉลาดปานนั้นเป็นไปได้หรือที่เขาจะไม่นึกสงสัยความเป็นมาของครอบครัวตนเอง”“ข้าจะลองถามพี่อี้เทียนดู แต่หากไม่ได้เรื่อง เห็นทีข้าจะต้องไปเที่ยววังหลวงสักหน่อย น่าจะพอได้เบาะแสมาบ้าง”“เจ้าจะเข้าวังหลวงอีกแล้วหรือ?”“จะตกใจทำไมกัน ทำยังกับข้าไม่เคยเข้าไป” นางนึกถึงคราวที่เข้าไปพร้อมกับหานซ
