หลานเยาเยาเงยหน้าขึ้นไปดู เงาสีขาวนั้นแฉลบผ่าน ทำให้นางเบิกตาโพลงทันที“เป็นอาส้ง!”หานแสที่อยู่ใกล้กับหลานเยาเยาที่สุด อดที่จะตกตะลึงอยู่นานไม่ได้ เงาสีขาวนั้นปรากฏตัวอีกครั้ง เขาก็มองไม่เห็น แม้ว่ามองไม่ชัดว่าเป็นอะไร แต่รู้สึกได้อย่างเลือนรางว่าน่าจะเป็นคนทีแรกยังรู้สึกสงสัย แต่เมื่อหลานเยาเยาเปิดปาก เขาก็มั่นใจแล้วนั่นก็คือส้งเย่นกุยจริงๆ!“คุณชายส้ง!”“หมอเทวดาส้ง!”“เซียนส้ง!”“…….”หลังจากสิ้นสุดเสียงของหลานเยาเยา คนกลุ่มหนึ่งก็ไม่สนใจว่าใช่หรือไม่ใช่ส้งเย่นกุย วิ่งไปพลางตะโกนเรียกเสียงดังไปพลางเพียงแค่เป็นคนก็จำเป็นต้องเหยียบขึ้นบนแผ่นดินผืนนี้ก่อนพวกเขาเป็นแน่สามารถทนค้างในคืนที่มืดมิดได้ ก็จำเป็นต้องหาถํ้าหรือสถานที่ที่สามารถซ่อนตัวอื่นๆได้เป็นแน่ ตอนนี้ก็กลายเป็นที่พึ่งสุดท้ายของพวกเขาแล้วแต่ทว่า!679
ไม่ว่าพวกเขาจะตะโกนเรียกอย่างไร ภายใต้เสียงคำรามของสายฟ้าแลบ เสียงของพวกเขาถูกกลบไปโดยสิ้นเชิงเงาสีขาวที่แฉลบผ่านไปอย่างรีบร้อนนั่น ราวกับว่าได้หายตัวไปในแสงของท้องฟ้ายามใกล้คํ่าแล้วตอนนี้พวกเขาทำได้เพียงวิ่งไปทางที่เงาสีขาวหายตัวไป ยังจำเป็นต้องแยกกันวิ่งอีก ไม่เช่นนั้น สายฟ้าแลบที่น่ากลัวลงมาสายหนึ่ง ย่อยยับทั้งหมดฉับพลันนั้น!“เปรี้ยง!”“อ้า…….”สายฟ้าผ่าที่น่ากลัวลงมาสายหนึ่ง ผู้หนึ่งในนั้นเพิ่งจะแฉลบตัวหลบฟ้าแลบสายหนึ่ง คิดไม่ถึง ตำแหน่งที่เขาแฉลบตัวไปถึง ฟ้าแลบอีกสายหนึ่งก็ลงมาอ
