ห้หลานเยาเยาเพียงแค่แวบเดียว ก็คัดจมูกทันทีแล้ว นํ้าตารื้นเบ้าตาในพริบตา686
มือที่สั่นเทาไม่หยุดของนาง สัมผัสไปเบาๆที่ฝ่ามือใหญ่ๆเย็นๆเล็กน้อยของเย่แจ๋หยิ่ง เสียดสีครู่หนึ่ง นํ้าตาไหลผ่านใบหน้า หยดลงบนมือของเย่แจ๋หยิ่งหยดแล้วหยดเล่า เจ็บปวดจี๊ดในใจเป็นที่สุดแต่ร้องไปร้องไป หลานเยาเยาก็หัวเราะแล้ว หัวเราะไปหัวเราะไปก็กลับร้องไห้อีกแล้ว…….เทียบกับความเจ็บปวดปานจะขาดใจของหลานเยาเยาบรรยากาศของหานแสทางนี้เก้ๆกังๆเป็นที่สุดหานแสมองผู้ใต้บังคับบัญชาของตัวเองติดๆ และก็คนที่ถูกเขาส่งไปปลอมแปลงหลักฐานว่าอ๋องเย่อาจจะยังมีชีวิตอยู่ผู้นั้นเขายังไม่ถูกฟ้าผ่าตาย เวลานี้กำลังรับสายตาที่เหมือนดั่งธนูหมื่นดอกแทงทะลุหัวใจซึ่งมาเจ้าของเรือตัวเองอยู่อดกลั้นอยู่นาน ในที่สุดหานแสก็อดกลั้นความวู่วามที่จะต่อยคนสักหมัดได้เสียงที่น่ากลัวค่อยๆดังมา ตรงถึงแก้วหูของผู้ใต้บังคับบัญชา ราวกับว่าต้องการถลกหนังเขาทั้งเป็นเช่นนั้น“เศษชิ้นส่วนเกราะสีเหลืองทองปลอมนั่นที่ข้าให้เจ้าไปเอาล่ะ?”“ล้มระหว่างทาง หายไปแล้วขอรับ” ผู้ใต้บังคับบัญชาตกใจกลัว ทำได้เพียงตอบอย่างซื่อๆ
687